Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..25 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..25 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  25 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Flashback - Pearl Jam, Vitalogy

To 1994 η παγκόσμια ροκ κοινότητα σοκάρεται από την αυτοκτονία του Kurt, οι φίλοι του στο Seattle θρηνούν περισσότερο από όλους, η παντοδυναμία του grunge φθίνει και τα μεγάλα ονόματα βρίσκονται σε πο...

Rare Flowers Δικτυοφώνου, Veio

Μια από τις πραγματικά εξαιρετικές νέες μπάντες που άκουσα τελευταία είναι οι Veio τους οποίους και ανακάλυψα εντελώς τυχαία από την διασκευή τους σε τραγούδι των Filter. Oι Veio λοιπόν έχουν όλα εκε...

Οι Tea Party και το μαγικό Τρίπτυχο..

Τους Tea Party τους είχα αγαπήσει πολύ πριν το Triptych, ο Jeff Martin ήταν ήδη ένα από τα μουσικά μου ινδάλματα, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε και ποιο μήνα είδα για πρώτη φορά το video του Messanger, πιθ...

an interview with Grunge icon Gary Lee Conner (Screaming Trees)

Welcome to Music Festival.gr. Your musical journey and trajectory is simply great. What s the story behind the demise of the Screaming Trees, everyone thought that Dust will open new roads for the ban...

Βιβλίο, Mark Lanegan - Sing Backwards and Weep

To Sing Backwards and Weep είναι το ροκ βιβλίο της δεκαετίας..’όχι επειδή το έγραψε ο αγαπημένος Mark Lanegan αλλά επειδή είναι τόσο ωμό, κυνικό και ειλικρινές που σπάει κόκαλα. Αν κάποιος είχε στα χέ...
ΣΧΟΛΙΑ: