Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  23 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τους Doomocracy

Λίγο καιρό μετά τις 2 τιμητικές τους live εμφανίσεις οι Κρητικοί Doom Metallers Doomocracy μίλησαν στο MusicFestival και απάντησαν στις ερωτήσεις του Φαν Βαλ Νουέβο ...

Tremonti - A Dying Machine

To ταλέντο του Tremonti ήταν εδώ και πολλά χρόνια αδιαπραγμάτευτο γνωρίζοντας την κορυφή εδώ και 20+ χρόνια και από την εποχή των αδικοχαμένων Creed τους οποίους όμως συχνά πυκνά αναφέρει στις τελευτα...

Lenny Kravitz - Raise Vibration

Πάντα μου άρεσε αυτό που πρεσβεύει ο Lenny Kravitz, όλη αυτή η γκλαμουριά σε συνδυασμό με τα ωραία χιτάκια που βγάζει κατά περιόδους και το πακέτο γενικά με ξεκουράζει από μια ζωή που έχει γίνει αγχωτ...

Dave Mathews Band - Come Tomorrow

Ο Dave Mathews είναι ένας πολύ πλατινενιος καλλιτέχνης στην Αμερική, στην Ευρώπη βέβαια πέρα από κάποια παρουσία κατά περιόδους δεν έκανε το αναμενόμενο γκελ στο κοινό για λόγους που εξηγούνται εύκολα...

LIVE REPORT: MORGANA LEFAY – SACRED STEEL – DOOMOCRACY@EIGHTBALL, THESSALONIKI (20/10/2018)

  Πάνε οκτώ χρόνια που άκουσα για πρώτη φορά το μαγεμένο αυτό συγκρότημα, που ακούει στο όνομα Morgana Lefay και από τότε ονειρεύομαι να τους δω ζωντανά σε κάποια από τις σχετικά αρκετές συναυλί...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα