Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  23 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Rare Flowers Δικτυοφώνου - Soulbender

Οι Soulbender θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ένα super group του Seattle, μπροστάρης ο Nick Pollock των γνωστών στα 90 My Sisters Machine και στις κιθάρες ο Michael Wilton των Queensryche. O ήχος φυσικ...

Συνέντευξη με τους Montes Jura

Οι Montes Jura είναι ένα One Man Band συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Κομοτηνή πρόσφατα συνδυάζοντας το Ραπ μαζί με τον σκληρό ήχο της ροκ μουσικής. Πίσω από το όνομα της μπάντας, κρύβεται το ιδρυτι...

Συνέντευξη με τους Aherusia

Οι Aherusia είναι ίσως ένα από τα πιο δημιουργικά σχήματα της Ελληνικής σκηνής συνδυάζοντας το Folk με την Ελληνική γλώσσα σε υψηλό επίπεδο και γενικότερα ότι αφορά γύρω από την φιλοσοφία και όχι μόνο...

Συνέντευξη με τους Disillusive Play

Οι Disillusive Play, είναι ένα Αθηναϊκό Progressive Rock συγκρότημα που ξεκίνησε το 2014…. Λίγο καιρό πριν την επικείμενη εμφάνιση στο Ladies Of Metal Festival, μίλησαν στο Music Festival απαντώντας σ...

Συνέντευξη με τους Meden Agan

Λίγο καιρό πριν την επικείμενη εμφάνιση των Meden Agan ως Headliners στο Ladies Of Metal Festival, το ιδρυτικό μέλος, κιθαρίστας και συνθέτης της μπάντας Diman Κουτσογιαννόπουλος μίλησε στο Music Fest...
ΣΧΟΛΙΑ: