Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  22 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Oι νέοι Stone Temple Pilots είναι εδώ..

O Jeff Gutt λοιπόν είναι ο νέος τραγουδιστής των Stone Temple Pilots. Γνωρίζοντας τον εδώ και κάποια χρόνια από τις μπάντες του Dry Cell, Band with No Name που θα γίνουν επιτέλους γνωστές..θεωρώ πως έ...

LIVE REPORT: KOMOTINI METAL FEST@ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Π. ΝΟΜΙΚΗΣ, ΚΟΜΟΤΗΝΗ (11/11/2017)

Η μέρα που περίμενα πως και πως με μεγάλη ανυπομονησία έφτασε επιτέλους. Προφανώς αναφέρομαι σε ένα απο τα πιο σημαντικά γεγονότα για τον χώρο της Metal στην Θράκη, ο λόγος; Για το πρώτο Komotini Meta...

Stereophonics - Scream above the sounds

Κάθε κυκλοφορία των Stereophonics την αναμένω με ανυπομονησία, εδώ και χρόνια είναι μια από τις καλύτερες μπάντες που εκπροσωπούν το μελωδικό και εμπορικό ροκ με επιτυχία, ο Kely Jones είναι ένας...

Flashback - HIM, λίγο πριν το τέλος..

Οι HIM με τον δεύτερο δίσκο τους και έχοντας πατήσει ήδη με το ντεμπούτο στην αγορά της Γερμανίας ήταν έτοιμοι να κατακτήσουν την Ευρώπη.

Foo Fighters - Concrete and Gold

To ότι ο νέος δίσκος των Foo Fighters έχει ενδιαφέρον κρίνεται γρήγορα και εύκολα από τις πρώτες νότες του T-Shirt που θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε δίσκο των Queen για να μπει πολύ γρήγορα ...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα