Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  22 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Flashback, Soundgarden - Down on the upside

Ο χρόνος είναι σχετικός μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης, μπροστά στις αναμνήσεις και όλα όσα αυτή προσφέρει, τα αριστουργήματα είναι αειθαλή..έτσι λοιπόν όλοι μας έχουμε να θυμόμαστε διάφορα κ μαζί το...

Chris Cornell ένας χρόνος μετά, χιλιάδες ερωτήσεις..

Ποιητής, σαμάνος, τραγουδιστής, η φωνή της γενιάς μου παιδικός ήρωας και σκηνοθέτης των καλύτερων αναμνήσεων μιας ευαίσθητης ηλικίας, η απόλυτη έκφραση της καλλιτεχνίας στην Αμερική, ένας χρόνος από τ...

Συνέντευξη με τους Serpent Lord

Οι Serpent Lord είναι μια μπάντα από την Θεσσαλονίκη, η οποία ιδρύθηκε τον Γενάρη του 2016. Μετά από δύο χρόνια και ενώ βρίσκεται στα σκαριά η κυκλοφορία για το ντεμπούτο τους με τίτλο “Towards The Da...

LIVE REPORT: NEED – COMFORT IN SILENCE@STAGE LIVE, ΚΟΜΟΤΗΝΗ (12/05/2018)

LIVE REPORT: NEED– COMFORT IN SILENCE@STAGE LIVE, ΚΟΜΟΤΗΝΗ (12/05/2018)   Δώδεκα χρόνια πέρασαν μετά την παρθενική live εμφάνιση των Αθηναίων Progressive Metallers Need στην πόλη της Κομοτηνής ...

Συνέντευξη με τους Dimlight

Με βάση την ηχογράφηση του νέου δίσκου των Dimlight, ο ιδρυτής και κιθαρίστας των Αθηναίων Metallers μίλησε στο MusicFestival και στον Φάν Βάν Νουέβα και σπάει την σιωπή του βγάζοντας πληροφορίες στην...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα