Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  23 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τους Voidnaut

   Οι Voidnaut με αφορμή την ίδρυση της μπάντας, την επερχόμενη ντεμπούτο δουλειά τους με τίτλο "Nadir" και την επικείμενη μίνι περιοδεία που θα πραγματοποιήσουν μαζί με τους...

Jim Morrison 8/12/1943 - 3/7/1971

Έρως και θάνατος δεν του έφτασε ποτέ το όμορφο ήθελε να πιάσει το υπέροχο και το σπουδαίο, το κατάφερε όπως και όλοι οι μεγάλοι τραγικοί, για αυτούς η ζωή είναι απλά ένα ποίημα.. 

Συζητώντας με τον κολοσσό της μουσικής βιομηχανίας Jud Friedman (Whitney Houston, Lauren Christy, Tina Turner..)

O Jud Friedman είναι ένας κολοσσός στην παραγωγή μουσικής, μερικά από τα ονόματα με τα οποία συνεργάστηκε είναι η Whitney Houston εποχής Bodyguard, το Run to You είναι δική του σύνθεση, η Lauren Chris...

Πολιτικής το ανάγνωσμα..αλήθειες και ψέματα, όνειρα και αυταπάτες

Σκέψεις παρατηρήσεις και ιδεοληψίες για τις εκλογές που έρχονται. 1) Οι εκλογές δεν κερδίζονται από το ιντερνετ. 2) Τα likes δεν φέρνουν ψήφους. 3) Για να κατέβεις στην πολιτική σκηνή διεκδ...

an Interview with Epictronic Artist, ETHEL

Hello Ethel welcome to Music Festival.gr. When  did you decide you want to be a musician?   At the age of 8, I decided that apart from dancing and sports, I wanted ...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα