Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..22 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  22 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τραγούδι που είναι πολύ καλό, εννοούσε το Again..

Nοέμβρη του 1995 κυκλοφορεί για να πάει στο Ν1 του Billboard, αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο studio album των Alice in Chains, το καντήλι του Layne ήταν ήδη εκτεθειμένο στους βοριάδες του Seattle και αν θέλετε να εντρυφήσετε πραγματικά στην κόλαση της ζωής του εκείνη την περίοδο διαβάστε κάποιο από τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και η εταιρεία είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Toby Wright ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή συμβάλλοντας τα μέγιστα και δημιουργώντας τον πιο ογκώδη δίσκο του συγκροτήματος, κανείς δεν πίστευε πως το εγχείρημα μπορεί να τελειώσει. Ο Cantrell είχε έτοιμα ήδη πολλά τραγούδια για έναν ενδεχόμενο προσωπικό δίσκο αλλά η καρδιά του χτυπούσε αλλού, μπαίνει στο studio και δίνει εντολή να μη σταματήσει η ταινία να γράφει…

Το Alice in Chains με το θλιβερό εξώφυλλο συμβολίζει τον επιθανάτιο ρόγχο του grunge και την αρχή του τέλους για τους ίδιους, είναι ένα τερατώδες album που σκιαγραφεί το ημερολόγιο της τρέλας, την πτώση με ταχύτητα στην κόλαση και δίνει εικόνες ηρωίνης ακόμα δυνατότερες από το Dirt. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, οι ρυθμοί έχουν πέσει αισθητά, ο Cantrell αναγκαστικά βγαίνει μπροστά αλλά η μαγεία και το ενστικτώδες μεγαλείο του Layne είναι ακόμα ζωντανό και παρών. Θεματικά δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη, είναι όμως βαρύ πολύ και αυτή είναι η γοητεία του, μαζί με έναν απίστευτο εσωστρεφή ήχο, τρομακτικά ριφ και μερικά από τα πιο αρρωστημένα φωνητικά στην ιστορία της μουσικής. Δεν του λείπουν οι στιγμές μαγείας, ούτε αυτές της εσωτερικής γαλήνης, για πολλούς είναι η πιο αδύναμη στιγμή τους, εγώ την θεωρώ ως την πιο περίεργη και αυτή που άκουσα περισσότερο από όλες.

 Ο ήχος των περίεργων οπιούχων ονείρων, εκεί που τα τραγούδια μοιάζουν περισσότερο με κραυγές και το υποσυνείδητο νικά για πάντα, η φωτιά καίει δυνατά για μια τελευταία φορά  λίγο πριν σβήσει, η τελευταία μάχη και η οριστική παραίτηση. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Need - Hegaiamas a song for freedom

“If You Touch The Earth , Freedom Is Yours”     Όσοι διαβάσετε τον τίτλο του δίσκου, θα σας έρθει στο μυαλό κάτι περίεργο. Έλα όμως που προέρχεται από την βάση της ελληνικής γραφής “Η Γαί...

Our Lady Peace - Somethingness

Οι Οur Lady Peace έχουν ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα των 90, ονομάζεται Naveed και κυκλοφόρησε το 1994, υπήρξε μια εκπληκτική διασταύρωση επιρροών όπως οι Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Doors με πολύ ...

Poem - Unique

Οι Poem είναι μια πολύ αξιόλογη μπάντα, ειδικά με τον δεύτερο της δίσκο και τις Ευρωπαικές περιοδείες έδειξε πως βάζει τις βάσεις για κάτι μεγάλο. Ομολογώ πως το Skein Syndrome μου άρεσε πολύ και η ηρ...

Siamase Dream μια ωδή στα όνειρα της εφηβείας..

Ο Corgan σε όλες του τις προσωπικές προσπάθειες να επαναφέρει το όνομα των Smashing Pumpkins απέτυχε, απέτυχε εμπορικά και στις σόλο προσπάθειες επίσης, στο μυαλό των οπαδών η μπάντα είχε άλλα τρία πρ...

Flashback - Girls Vs Boys

Τους Girls VS Boys αν τους ακούσεις τους λατρεύεις δεν έχεις δεύτερη επιλογή, θυμάμαι να κοιτώ κάποιο Σαββατιάτικο απόγευμα της εφηβείας μου αποσβολωμένος την τηλεόραση και την εκπομπή που έκανε τότε ...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα