Cinema, The Doors

Cinema, The Doors

O Jim Morrison μας άφησε σαν σήμερα 3 Ιούλη του 1971 στο Παρίσι, αυτός που τον αναγέννησε με μεγάλη επιτυχία και τον έβαλε ξανά σε εκατομμύρια σπίτια ήταν πολύ μεγάλος οπαδός του  και απίστευτος σκηνοθέτης. Ο Oliver Stone παρέα με τον Val Kilmer σε ρόλο  ζωής γυρίσανε μια ταινία αναφορά, που δίπλα της στέκονται πολύ λίγες τόσο μουσικές, όσο και εν γένει βιογραφικές. Νομίζω πως η δική μου γενιά έμαθε τους Doors λόγο του μεγαλοπρεπούς αυτού δραματουργήματος που αν σε πιάσει σε περίεργη φάση και ηλικία έχει τη δύναμη να σε επηρεάσει πολύ βαθιά, ίσως σε φτιάξει, ίσως όμως και να σε καταστρέψει.  Δε νομίζω πως ο Val Kilmer ξεπέρασε ποτέ εκείνην την κορυφή, πραγματικά εκπληκτικός, τόσο σε ομοιότητα, ηθοποιία, σε κίνηση μορφασμούς και φωνή μιας και τραγούδησε ο ίδιος στις σκηνές.  Ζητούσε κατά τη διάρκεια των  πολύμηνων γυρισμάτων να τον φωνάζουν Jim, μπήκε τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου που πολλοί τον θεώρησαν και καλύτερο του πραγματικού, φυσικά έκανε και ο ίδιος αρκετό καιρό να συνέλθει, όπως και όλοι όσοι σαγηνεύτηκαν από την ατμόσφαιρα της ταινίας.

Δεν υπάρχουν πολλές λέξεις για να εκφράσεις την καλλιτεχνική αξία και το διαμέτρημα της συγκεκριμένης προσωπικότητας, βλέποντας το έργο θα καταλάβει κανείς πολλά, ίσως τα απορρίψει, ίσως τα χλευάσει δε θα μπορέσει όμως να παραβλέψει την ιδιαιτερότητα, το ταλέντο και τον πόνο που έκρυβε αυτή η ψυχή. Μεταξύ του μύθου και των γεγονότων πουλήστε τον πρώτο είπε κάποια στιγμή ο Jim, ο Oliver έπιασε απολύτως το νόημα των λέξεων και ο Val Kilmer ενσάρκωσε έναν καταραμένο μοντέρνο Διόνυσο. Η ταινία ωραιοποιεί  το δράμα, πουλά ναρκωτικά για αστρόσκονη αλλά αντιμετωπίζει όλο αυτό το υπερθέαμα με ποιητική προσέγγιση κερδίζοντας κατά κράτος όλους τους επικριτές. Σκιές και λάμψεις, μεγαλείο και σουρεαλισμός, επανάσταση, παρακμή και μια μεγάλη φλόγα, μια πρωτόγονη αγωνία, μια κραυγή για ζωή και η μελοποίηση του θανάτου.

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τους Doomocracy

Λίγο καιρό μετά τις 2 τιμητικές τους live εμφανίσεις οι Κρητικοί Doom Metallers Doomocracy μίλησαν στο MusicFestival και απάντησαν στις ερωτήσεις του Φαν Βαλ Νουέβο ...

Tremonti - A Dying Machine

To ταλέντο του Tremonti ήταν εδώ και πολλά χρόνια αδιαπραγμάτευτο γνωρίζοντας την κορυφή εδώ και 20+ χρόνια και από την εποχή των αδικοχαμένων Creed τους οποίους όμως συχνά πυκνά αναφέρει στις τελευτα...

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  23 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τρα...

Lenny Kravitz - Raise Vibration

Πάντα μου άρεσε αυτό που πρεσβεύει ο Lenny Kravitz, όλη αυτή η γκλαμουριά σε συνδυασμό με τα ωραία χιτάκια που βγάζει κατά περιόδους και το πακέτο γενικά με ξεκουράζει από μια ζωή που έχει γίνει αγχωτ...

Dave Mathews Band - Come Tomorrow

Ο Dave Mathews είναι ένας πολύ πλατινενιος καλλιτέχνης στην Αμερική, στην Ευρώπη βέβαια πέρα από κάποια παρουσία κατά περιόδους δεν έκανε το αναμενόμενο γκελ στο κοινό για λόγους που εξηγούνται εύκολα...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα