Flashback, The Cult s/t

Flashback, The Cult s/t

Το 1994 οι Cult βρέθηκαν σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι, το πολύ καλό Ceremony δεν είχε πουλήσει τα αναμενόμενα, ο ήχος άλλαζε παντού με το alternative και το grunge να σαρώνουν παγκοσμίως και το πείραμα με το Witch της συλλογής Pure Cult κρίθηκε πολύ επιτυχημένο. Οι ίδιοι γνωστοί για τις αλλαγές του ήχου τους μέσα στα χρόνια, παίρνουν πάλι τον Bob Rock πίσω από την κονσόλα και ηχογραφούν τον καλύτερο κατ εμέ δίσκο της καριέρας τους. Το ομώνυμο album φυσικά ξένισε τους πάντες, ο ήχος πολύ τραχύς, στα όρια της live ηχογράφησης χωρίς πολλά φτιασίδια, με έναν νέο εξαιρετικό drummer από πίσω τον Scott Garret και μπασίστα τον Craig Adams που έπαιζε στους Mission.

Αρχικά το album δεν άρεσε ούτε σε εμένα, οι συνεχείς επαναλήψεις και το βάθος που απόπνεαν μαζί με μερικούς από τους καλύτερους στίχους του Ian Astbury σε βαθύτατες εσωτερικές ερμηνείες και έναν Billy Duffy να παραδίδει μαθήματα λιτής και ουσιαστικής μελωδίας με κέρδισαν για πάντα. Το Cult αποτελεί την πιο αδικημένη ηχογράφηση του συγκροτήματος, καλλιτεχνικό statement μεγάλου εκτοπίσματος. Τεράστια τραγούδια όπως τα Real Grrl, Saints Are down, το Sacred Life με συγκινητικές αναφορές στους Kurt Cobain, Andy Wood, River Phoenix, το μεγάλο Black Sun για την παιδική ηλικία του IanTo Warhol – ικό  Star το groovy Coming Down, το Joy φόρος τιμής στον Manzarek και στον Morrison. Δεν υπάρχει η παραμικρή συνθετική μετριότητα μιας και ο δίσκος ήταν το απόλυτο διαμάντι.

Στυλιστικά θα περάσουν πολύ πιο κοντά στο alternative look της εποχής με τον Astbury να αποδεικνύει πως δε χρειάζεται το μαλλί για να είναι performer ολκής, όπως και ο Duffy δε χρειάζεται πιστολάκι για να αποδείξει το κιθαριστικό του μέγεθος. Στο εξώφυλλο το μαύρο πρόβατο κάπως έτσι προφανώς θεωρούσαν και οι ίδιοι τους εαυτούς τους..

Φυσικά οι εσωτερικές αναζητήσεις δεν μπορούν να πουλήσουν και να περάσουν στα πλήθη, το album κρίθηκε εμπορικά αποτυχημένο και η μπάντα μετά από πολλές διαφωνίες, drugs και κραιπάλες διαλύεται για πρώτη φορά κάπου στην Βραζιλία…

Η ομορφότερη δουλειά των Cult και σίγουρα η πιο αδικημένη, πέρασαν κιόλας 23 χρόνια, αειθαλές..

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

LIVE REPORT: PURPLE DINO – COMFORT IN SILENCE – QADESH@Ν. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, ΚΟΜΟΤΗΝΗ (15/12/2017)

Ξεκινάει η περιοδεία των Γειτονικών Ξανθιωτών Purple Dino για την παρουσίαση της 2ης ολοκληρωμένης τους δουλειάς με τίτλο “And Now What?!” με πρώτη στάση την Κομοτηνή, ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο ...

Συνέντευξη με τους Kemerov

MusicFestival: Καλησπέρα σας και καλώς ήρθατε στο Music Festival. Καταρχάς θέλω να σας ρωτήσω, πως ιδρύθηκαν οι Kemerov; Ματθαίος: Οι Kemerov ιδρύθηκαν το 2013 στις Σέρρες. Αρχικά ήμασταν δύο άτ...

H ατέρμονη μελαγχολία του William Corgan

Όλοι οι καλλιτέχνες περνούν από τηv ολοκλήρωση και αυτό που ονομάζουμε απόγειο της δημιουργίας , οι μπάντες φυσικά δεν εξαιρούνται, αυτές που γίνανε πολύ μεγάλες πέρασαν από αυτή τη φάση και κατέθεσαν...

Rockstars, the lost children..

Χθες είδα ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ για τον Kurt Cobain, δεν είναι ο αγαπημένος μου, ούτε θα γίνει ποτέ, πάντα όμως θα αναγνωρίζω την καλλιτεχνική του μεγαλοπρέπεια και το έντιμο της ύπαρξής του, δεν...

U2 - Songs of Experience

Το Songs of Experience έφτασε αυτή την εβδομάδα στο Ν.1 του Billboard κατά κάποιο τρόπο λοιπόν δεν έχει σημασία αν παίρνει μέτριες κριτικές αφού οι πωλήσεις είναι αυτές που κρίνουν πολλές φορές ένα κα...
ΣΧΟΛΙΑ: