Flashback, The Cult s/t

Flashback, The Cult s/t

Το 1994 οι Cult βρέθηκαν σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι, το πολύ καλό Ceremony δεν είχε πουλήσει τα αναμενόμενα, ο ήχος άλλαζε παντού με το alternative και το grunge να σαρώνουν παγκοσμίως και το πείραμα με το Witch της συλλογής Pure Cult κρίθηκε πολύ επιτυχημένο. Οι ίδιοι γνωστοί για τις αλλαγές του ήχου τους μέσα στα χρόνια, παίρνουν πάλι τον Bob Rock πίσω από την κονσόλα και ηχογραφούν τον καλύτερο κατ εμέ δίσκο της καριέρας τους. Το ομώνυμο album φυσικά ξένισε τους πάντες, ο ήχος πολύ τραχύς, στα όρια της live ηχογράφησης χωρίς πολλά φτιασίδια, με έναν νέο εξαιρετικό drummer από πίσω τον Scott Garret και μπασίστα τον Craig Adams που έπαιζε στους Mission.

Αρχικά το album δεν άρεσε ούτε σε εμένα, οι συνεχείς επαναλήψεις και το βάθος που απόπνεαν μαζί με μερικούς από τους καλύτερους στίχους του Ian Astbury σε βαθύτατες εσωτερικές ερμηνείες και έναν Billy Duffy να παραδίδει μαθήματα λιτής και ουσιαστικής μελωδίας με κέρδισαν για πάντα. Το Cult αποτελεί την πιο αδικημένη ηχογράφηση του συγκροτήματος, καλλιτεχνικό statement μεγάλου εκτοπίσματος. Τεράστια τραγούδια όπως τα Real Grrl, Saints Are down, το Sacred Life με συγκινητικές αναφορές στους Kurt Cobain, Andy Wood, River Phoenix, το μεγάλο Black Sun για την παιδική ηλικία του IanTo Warhol – ικό  Star το groovy Coming Down, το Joy φόρος τιμής στον Manzarek και στον Morrison. Δεν υπάρχει η παραμικρή συνθετική μετριότητα μιας και ο δίσκος ήταν το απόλυτο διαμάντι.

Στυλιστικά θα περάσουν πολύ πιο κοντά στο alternative look της εποχής με τον Astbury να αποδεικνύει πως δε χρειάζεται το μαλλί για να είναι performer ολκής, όπως και ο Duffy δε χρειάζεται πιστολάκι για να αποδείξει το κιθαριστικό του μέγεθος. Στο εξώφυλλο το μαύρο πρόβατο κάπως έτσι προφανώς θεωρούσαν και οι ίδιοι τους εαυτούς τους..

Φυσικά οι εσωτερικές αναζητήσεις δεν μπορούν να πουλήσουν και να περάσουν στα πλήθη, το album κρίθηκε εμπορικά αποτυχημένο και η μπάντα μετά από πολλές διαφωνίες, drugs και κραιπάλες διαλύεται για πρώτη φορά κάπου στην Βραζιλία…

Η ομορφότερη δουλειά των Cult και σίγουρα η πιο αδικημένη, πέρασαν κιόλας 23 χρόνια, αειθαλές..

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τον Monsieur Minimal

Kαλώς όρισες στο Music Festival, συγχαρητήρια για το Εrotica, τι σημαίνει ερωτισμός για τον Monsieur Minimal...Είναι ο έρωτας η μγαλύτερη έμπνευση για έναν καλλιτέχνη..   Καλώς σας βρήκα και ευ...

Marilyn Manson - Heaven Upside Down

O Marilyn Manson έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια την καλλιτεχνική του αξία, στον δίσκο νούμερο δέκα παίζοντας με τις λέξεις για μια ακόμη φορά Say10 όπως Satan νομίζω πως πηγαίνει στο 1996 και στη...

Foo Fighters - Concrete and Gold

To ότι ο νέος δίσκος των Foo Fighters έχει ενδιαφέρον κρίνεται γρήγορα και εύκολα από τις πρώτες νότες του T-Shirt που θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε δίσκο των Queen για να μπει πολύ γρήγορα ...

William Patrick Corgan - Ogilala

Κακά τα ψέματα οι Smashing Pumpkins στη δεύτερη θητεία τους ήταν σκιά του μεγαλαειώδους εαυτού τους της πρώτης λαμπρής πορείας και σύνθεσης, είναι γνωστό βέβαια πως όπου συγκρότημα από πίσω εξ ολοκλήρ...

Chelsea Wolfe - Hiss Spun

Εκτιμώ απεριόριστα την Chelsea Wolfe, είναι ιέρεια, μάγισσα, μαινάδα, ποιήτρια, δράκαινα, φρικιό και γυναίκα, είναι μια πολύ μεγάλη καλλιτέχνιδα ανήκει στις εξαιρέσεις της εποχής μας όπου κάθε νούμερο...
ΣΧΟΛΙΑ: