Flashback, Soundgarden - Superunknown

Flashback, Soundgarden - Superunknown

H πρώτη μου επαφή με τους Soundgarden ήταν το 1994 στο σπίτι του φίλου μου Μάριου, δεν είχα εντρυφήσει ακόμα στην εναλλακτική σκηνή ιδιαίτερα ή μάλλον τότε ξεκινούσα, αποτέλεσμα οι κορώνες του Chris Cornell να μου ακούγονται πολλές φορές κουραστικές. Σήμερα αν με ρωτήσετε ποιος είναι ο μεγαλύτερος δίσκος των 90’s θα σας απαντήσω με μεγάλη ευκολία και διπλωματία, μαζί με κάποιους άλλους το Superunknown.

To 1994 η παρέα του Cornell βρίσκεται στο συνθετικό της momentum, έχει ήδη κατακτήσει με το σπαθί της μεγάλα κοινά ανοίγοντας για τους Faith No More και Guns N Roses και είναι η πιο ανερχόμενη μπάντα του πλανήτη, στις αποσκευές της υπάρχει ήδη το εναλλακτικό metal του Bad Motor Finger και όλοι περιμένουν την καλλιτεχνική και εμπορική καταξίωση.

Οι Soundgarden θα γράψουν έναν ανυπέρβλητο δίσκο και θα κατακτήσουν τα πάντα, είναι τόσο μεγάλο το χάος του Superunknown που οτιδήποτε άλλο μπροστά του ωχριά. Η ψυχεδέλεια δίνει και παίρνει, το doom αγκαλιάζει το alternative και τα seventies παίζουν με ευκολία ακόμα και με τις επιταγές του mainstream. H παραγωγή με τρομερό βάθος βγάζει ατελείωτα συναισθήματα στην επιφάνεια και αναδεικνύει τη μαγεία αυτής της τετράδας. Ταξίδι στο άπειρο, παρέα με τους Sabbath, Zeppelin και την κατάνυξη της σκηνής του Seattle, οι Soundgarden παίζουν στα ίσια το Dirt και το Τen και φτιάχνουν ένα έπος ίδιου και ίσως μεγαλύτερου διαμετρήματος. Το Spoonman μαζί με το Black Hole Sun χτυπάν ανελέητα μέσω του MTV σε βαθμό υπερβολής, αλλά ναι είναι ένας υπερβολικός δίσκος φτιαγμένος για να πετύχει ή μάλλον για να σαρώσει.  Είναι όμως τα αργά τραγούδια που κόβουν την ανάσα, Fell on Black Days, Mailman, 4th of July, Fresh Tendrills, Like Suicide, Head Down που να αρχίσεις και που να τελειώσεις ένας δίσκος που δεν τον ακούς αλλά τον νιώθεις σε κάθε σου κύτταρο..

Δεν χρειάζεται φυσικά να μιλήσουμε για παικτικές και συνθετικές ικανότητες των μελών της μπάντας εδώ όλοι αγγίξανε την τελειότητα, στιχουργικά ποίηση που θα έπρεπε να διδάσκεται.

Οι λέξεις που μου έρχονται μπροστά στο κτήνος του Superunknown, βάθος, ψυχεδέλεια, συναίσθημα σε υπέρμετρο βαθμό, ατέρμονο ταξίδι , μόνο οι θαρραλέοι επιβιώσαν στην σκοτεινή ομορφιά του. Τεράστιο και δυστυχώς αξεπέραστο…η γοητεία του έκαψε και τους ίδιους. 23 χρόνια μετά, αειθαλές μνημείο τέχνης, υποκλιθείτε..

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Anathema - The Optimist

Ακούγοντας τις πρώτες φορές τον νέο δίσκο των Anathema η αλήθεια είναι πως τον θεώρησα μέτριο, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, το συγκρότημα αδιαμφισβήτητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα της γεν...

INK - Hunger Strike

In memory of Chris Cornell  

Συνέντευξη με τον Γιώργο Κόμπα των Jaw Bones

Δώσε μας ένα μικρό βιογραφικό της μπάντας.   Είμαστε μία Heavy Rock / Stoner μπάντα με Grunge επιρροές από τη Θεσσαλονίκη. Ηχογραφήσαμε το πρώτο ομότιτλο EP/Demo στο "Mix Studio" με τον Γιώργο ...

Fell on Black Days..

H οδύνη τεράστια όταν φεύγει ένας παιδικός ήρωας, τα συναισθήματα  βαριά  συγκεχυμένα, ένα πελώριο γιατί για κάθε όμορφο που σβήνει..Ο Cornell θα είναι μια συμβολική περσόνα για όλους μας. Ο...

Flashback, Depeche Mode - Ultra

Το Ultra το άκουσα αρχές του 1998 και λίγο μετά την κυκλοφορία του, έως τότε για να πω την αλήθεια δεν ήμουν και ο μεγαλύτερος οπαδός των Depeche Mode, είχε κυκλοφορήσει ήδη το μνημειώδες Songs of Fai...
ΣΧΟΛΙΑ: