Rockstars, the lost children..

Rockstars, the lost children..

Χθες είδα ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ για τον Kurt Cobain, δεν είναι ο αγαπημένος μου, ούτε θα γίνει ποτέ, πάντα όμως θα αναγνωρίζω την καλλιτεχνική του μεγαλοπρέπεια και το έντιμο της ύπαρξής του, δεν είναι το θέμα μας ο Kurt ως ροκερ, στο πολύ κατατοπιστικό φιλμ μου έμεινε μια δήλωση του παππού του..για εμένα ήταν απλά ο εγγονός μου, ένα παιδάκι τις περισσότερες φορές καλό..

Έχετε αναρωτηθεί άραγε ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό των μεγαλύτερων ροκσταρς; Προέρχονται όλοι από προβληματικές εως και διαλυμένες οικογένειες. Η σχέση με τον γονέα είναι μια που κρατά για πάντα, σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί, πολλές φορές το χέρι δεν είναι εκεί και χάνεσαι, τότε ψάχνεις την αγάπη μέσα από την αναγνώριση και την δόξα, αυτό κάνανε όλοι τους, όμως το κενό ήταν εκεί, η πυξίδα όχι.

Σε κάθε κραυγή του Κurt υπήρχε μια ανάμνηση από το διαζύγιο που του τσάκισε τα παιδικά του όνειρα, σε κάθε υπερβολή του Jim Morrison υπάρχει η αντίδραση για τον αυστηρό ναύαρχο πατέρα που δημιούργησε στον γιο του την τάση για αναρχία και  χάος μέσα στο οποίο έχασε την ψυχή του. Σε κάθε αποθεωτική της γυναικείας φύσης ερμηνεία του Ian Astbury υπάρχει ο θάνατος της μάνας του από καρκίνο και σε κάθε λυγμό του Layne Staley εμπεριέχεται ο τοξικομανής πατέρας που τον έψαξε μετά από χρόνια και ενώ  ο γιος έγινε superstar  για να σουτάρουν μαζί. Γνωστό το σύμπλεγμα του Jeff Buckley που ήθελε να μοιάσει τόσο πολύ στον πατέρα τον οποίο είδε μόλις μια φορά..

Το κενό αυτό θα γεμίσει με στίχους και ουσίες και θα τους καταπιεί, η φιλοδοξία τους ήταν αυτό και μόνο ανάγκη για αγάπη, μερικά χαμένα και ευαίσθητα παιδιά, θυμωμένα, θλιμμένα που χάσανε τις κολώνες τους νωρίς και παλέψανε με όλη τους τη δύναμη να τις ξαναστήσουν μέσω της αναγνώρισης…αυτό που είπε και ο παππούς Cobain, ένα παιδάκι τις περισσότερες φορές καλό..συγκλονιστικός και ο πατέρας του Morrison  που στα βαθειά γεράματα μιλά για το παιδί του..μέρες που είναι και όσοι είστε γονείς αγκαλιάστε τα παιδιά σας και δηλώστε παρόντες, αυτό τίποτα άλλο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Α Perfect Circle - Eat The Elephant

Eίναι 4.30 το πρωί, μόλις ξύπνησα και δεν μπορώ να συνεχίσω τον ύπνο μου, στο repeat παίζει ο νέος δίσκος των A Perfect Circle, αγαπημένη μπάντα, πολυετής απουσία, λατρεμένος Maynard, τεράστιο project...

an interview with Tim Branom and his story with Alice in Chains, Layne Staley and Days of the New

Hello Tim, welcome to Music Festival.gr. Thanks for having me. Give us a brief Bio. Google seems to overly simplify me. I’m a guy from Seattle who left for Los Angeles right when the Grunge scene ...

Flashback, The Cult - Sonic Temple

Tον Απρίλη του 1989 ήμουν πολύ μικρός για να θυμάμαι που βρισκόμουν, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού οι Cult έχοντας γνωρίσει ήδη την επιτυχία του Electric που τους έβαλε για τα καλά στην αμερικάνικη ...

Συνέντευξη με τους Bacchanalia

Το ιδρυτικό μέλος και ντράμερ των Bacchanalia, Σάββας Kαρπουζής μίλησε στο MusicFestival και τον Φάν Βάν Νουέβα για την επερχόμενη και συνολικά 2η ολοκληρωμένη τους δουλειά και για την επικείμενη live...

30 Seconds To Mars - America, αγνώριστοι...

Δυστυχώς οι 30 Seconds To Mars δεν έχουν καμιά σχέση με την εναλλακτική μπάντα των πρώτων δύο δίσκων, εν έτη 2018 η μεταμόρφωση έχει ολοκληρωθεί και ο νέος τους δίσκος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα