Layne Staley, 15 years later... Legend

Layne Staley, 15 years later... Legend

Καλοκαίρι 1994, έφηβος  απόγευμα, λίγο πριν βγω βόλτα, βλέπω ΜΤV, ξεκινά ένα υπνωτικό τραγούδι η μπασογραμή είναι απόκοσμη το ίδιο και η ψαλμωδία του κιθαρίστα  με τον σκούφο… Ξαφνικά ξεπροβάλλει μια απίστευτη μορφή με φωνή που δημιουργεί απανωτές εκρήξεις μέσα μου, είναι η εποχή που δημιουργούμε ήρωες, πιστέψτε με αν τραβάς ζόρια στο σπίτι οι ήρωες είναι αναγκαίοι. Τον Layne και τους Alice in Chains τους αγάπησα για πολλούς λόγους, δεν ξέρω για ποιόν από όλους πρώτα. Την ίδια μέρα έχω γράψει το βίντεο κλιπ του Would?,  το βλέπω πάνω από 50 φορές.... Τότε ακριβώς σε εκείνη τη μοναδική χρονική στιγμή δημιουργήθηκε μια ανάγκη, ήσουν ο λόγος που με έκανε να θέλω να τραγουδήσω, να εκφραστώ και εγώ κάπως έτσι αληθινά, με ειλικρίνεια, λέγοντας μόνο όσα είχα στην ψυχή μου…

Έγινες το είδωλό μου και μεγάλη επιρροή, πριν από κάποια χρόνια μας έγινε πρόταση να δώσουμε τραγούδια για μια ταινία με θέμα τη ζωή σου, ένοιωσα ευλογημένος, ένοιωσα πως για κάποιο καρμικό λόγο έπρεπε να τραγουδήσω εγώ, η ταινία δεν έγινε  - η απογοήτευση μεγάλη, η αγάπη μου για την μουσική σου ακόμα μεγαλύτερη..

Σαν σήμερα μας άφησες περάσανε, 15 χρόνια, δεν κατάφερες ποτέ να πολεμήσεις τους δαίμονες σου, η μούσα σου ήταν η καταστροφή σου, είχες πολλά να δώσεις , η παρακαταθήκη πίσω σου τεράστια, πόσα μικρά παιδιά άραγε και πόσοι μουσικοί ξεκίνησαν  μαγεμένοι από το  ταλέντο σου…

Τις ημέρες που είμαι προβληματισμένος περπατώ σιγοτραγουδώντας τους στίχους σου, νομίζω πως με ένα μαγικό τρόπο με ακούς.... θα μπορούσα να γράφω μέρες ολόκληρες για τον θρύλο Layne Staley προτιμώ να τα πω με ένα τραγούδι μας…. Legend.

Μέχρι τότε έχω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για  όλες τις στιγμές που πέρασα στα ταξίδια μου με τη μουσική, όπως τότε εκείνα τα καλοκαίρια με φίλους και  κιθάρες,  τραγουδώντας μπροστά στα κύματα το Nutshell, το Angry Chair, το Wake up και το River of deceit, στα βράχια κάτω από τον φάρο και το αχανές βλέμμα του έναστρου ουρανού, κάνοντας όνειρα....

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Anathema - The Optimist

Ακούγοντας τις πρώτες φορές τον νέο δίσκο των Anathema η αλήθεια είναι πως τον θεώρησα μέτριο, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, το συγκρότημα αδιαμφισβήτητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα της γεν...

INK - Hunger Strike

In memory of Chris Cornell  

Συνέντευξη με τον Γιώργο Κόμπα των Jaw Bones

Δώσε μας ένα μικρό βιογραφικό της μπάντας.   Είμαστε μία Heavy Rock / Stoner μπάντα με Grunge επιρροές από τη Θεσσαλονίκη. Ηχογραφήσαμε το πρώτο ομότιτλο EP/Demo στο "Mix Studio" με τον Γιώργο ...

Fell on Black Days..

H οδύνη τεράστια όταν φεύγει ένας παιδικός ήρωας, τα συναισθήματα  βαριά  συγκεχυμένα, ένα πελώριο γιατί για κάθε όμορφο που σβήνει..Ο Cornell θα είναι μια συμβολική περσόνα για όλους μας. Ο...

Flashback, Depeche Mode - Ultra

Το Ultra το άκουσα αρχές του 1998 και λίγο μετά την κυκλοφορία του, έως τότε για να πω την αλήθεια δεν ήμουν και ο μεγαλύτερος οπαδός των Depeche Mode, είχε κυκλοφορήσει ήδη το μνημειώδες Songs of Fai...
ΣΧΟΛΙΑ: