// Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019
/
//
Το Birth of Violence είναι ένας πολύ φθινοπωρινός δίσκος, γήινος ελεγειακός σε ακουστικές κατά βάση φόρμες με την ερμηνεία πανταχού παρούσα και την Chelsea Wolfe στα πολύ ποιητικά της. Θα έλεγα πως για μια ακόμη φορά και ίσως τώρα λίγο παραπάνω μου θυμίζει μια πολύ γοτθική PJ Harvey βγαλμένη από τα 90’s.
To album το λες πιο προσιτό ηχητικά μιας και πειραματίζεται κυρίως με ακουστικά όργανα και προσθέτει τις γνωστές ατμόσφαιρες η ουσία του όμως είναι αρκετά πιο πολύπλοκη και πιο ζοφερή. Η θεματολογία και η προσέγγιση δεν διαφέρει πολύ πέραν από τις δυναμικές που ζητούν ένα πιο ζεστό χώρο για να αναδειχθούν συναυλιακά μιας και ο ηλεκτρισμός των προηγούμενων δίσκων έχει απομακρυνθεί πολύ.
Η ίδια δεν δείχνει καμιά διάθεση εμπορευματοποίησης της τέχνης της, γράφει αυτό που θέλει και για λόγους που τη γεμίζουν συνεχίζοντας να έχει μια πολύ αξιοπρόσεκτη και σεβαστή παρουσία σε ένα χώρο που χρειάζεται όσο ποτέ μορφές όπως η δική της.
Όχι ο καλύτερος της δίσκος μα σίγουρα ποιοτικός και βαθιά νυχτερινός…