Parkway Drive - Reverence

Parkway Drive - Reverence

Band: Parkway Drive

Title: Reverence

Released: 4 May 2018

Type: Full Length

Label: Epitaph Records

Length: 42:45

 

“Churchgoers  Should Pay Reverence To God And His Laws..”

 

Οι Parkway Drive απο την Αυστραλία μετά το κατά την γνώμη μου μέτριο “IRE”,πάρα πολλές περιοδείες και συμμετοχές σε πολλά Festival ως Headliners επέστρεψαν αποφασισμένοι για να κυκλοφορήσουν τον νέο και συνολικά έκτο ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο “Reverence”, μία πολλά υποσχόμενη κυκλοφορία και με παραγωγό τον Γιώργο Χατζηχρήστου.

 

Ευλάβεια πρός τα ιερά, κάτι όπου ξεκινάει μελωδικά μέσο ενός μονόλογου του Winston McCall στο κομμάτι Wishing Bells, εντάξει νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά για την εναλλαγή απο το πιο μελωδικό στο πιο Extreme ρυθμό και το πόσο επιθετικό γίνεται το Drum Set απο τον Ben Gordon ο οποίος είναι απλά πολυβόλο.

 

Απλό παίξιμο, ωραίες μελωδίες στις κιθάρες των Jeff Ling & Luke Klipatrick και επιβλητική χροιά του McCall στα Breakdown του ο οποίος αποδεικνύει την αξία του και ως στιχουργός μα και ως μουσικός και ακόμα είναι μόνο η αρχή. Μουσική που σου δίνει τάσεις για να ανέβει η διάθεση σου και για άπειρο πίτ με τον τοίχο στο σπίτι σου.

 

Την συνέχεια είναι να δώσει το Prey, θα πώ την αμαρτία μου ότι προσωπικά δεν έχω συνηθίσει να δίνω βάση σε κομμάτι που αποτελούν εμπορικό χαρακτήρα παρόλα αυτά το συγκεκριμένο με κέρδισε. Ξεσηκωτικό,κεφάτο και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι σε ένα Party με τον Dj απλά να αποθεώνεται απο κάτω, κοινώς κάτι σαν τον ξεσηκωμό που δημιουργεί ο προαναφερθέντας Frontman επί σκηνής σε κάθε Show.

PREY WE ARE ALL, PREY FOR THE SORROW…

 

Την συνέχεια με σταθερό ρυθμό δίνει το Absolute Power, δυναμική απλά απίστευτη , βέβαια θα έλεγα ότι το μόνο που με χαλάει είναι ότι σε κάποια σημεία μου δίνεται η αίσθηση ότι ο Winston ψηλοραπάρει αλλά τέλος πάντων, το υπόλοιπο πιστεύω είναι κάτι που με κάνει να το παραβλέψω αυτό το πράγμα. Ωραία ατμόσφαιρα με αποφασιστικότητα που έχουν, απλά RESPECT.

Cemetery Bloom, ατμοσφαιρική εισαγωγή, πειραματική θα έλεγα εγώ και με την προσθήκη του τσέλου να δίνει μία άλλη αύρα στην μουσική τους σε συνδυασμό με την κιθάρα και τα σκοτεινά ντράμς που ακούγονται..Ιδιαίτερο, καταπληκτικό,έξυπνο,ΥΠΕΡΟΧΟ! ALL HAIL MY!

Η συνέχεια με το The Void , το οποίο μου θυμίζει τους Arch Enemy σε πιο Metalcore έκδοση μουσικά, το συγκεκριμένο θα πώ πως μου έδωσε μία αίσθηση μεταξύ ξενέρας και ενθουσιασμού....Σου αφήνουν μία γεύση απο τους Dokken και πιο συγκεκριμένα το Breaking The Chains δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο η όχι, αλλά έγινε....Κοινώς η εγχείριση πέτυχε αλλά ο ασθενής δυστυχώς απεβίωσε κρίμα γιατί έχει ωραίες ιδέες το συγκεκριμένο κομμάτι με ένα εξαιρετικό σόλο κιθάρας.

I Hope You Rot το κομμάτι που θα έλεγα ότι με γύρισε πίσω στο εμβληματικό “Deep Blueτου 2010, ωραίος ρυθμός, ωραία διάθεση και γενικότερα ότι πρέπει για τον κάθε οπαδό του Core ήχου το μόνο που με ενοχλεί είναι πως στο Motivo επικρατεί μία επανάληψη.

Shadow Boxing ένα κομμάτι όπου μου δίνει την αίσθηση των Metallica στο “Garage Inc.” στην εισαγωγή, η συνέχεια μπαίνει δυναμικά και μετά συνεχίζει με πιο συμφωνικό χαρακτήρα όπου συνδυάζει πάρα πολύ καλά την σύνθεση τους με την ενορχήστρωση....Άλλο ένα πειραματικό κομμάτι που παρατήρησα και με επιβλητικό χαρακτήρα έχοντας ένα στίγμα απο το “Atlas”.

In Blood και το Headbanging πάει σύννεφο μουσικά και το Breakdown να δίνει άλλη γεύση στην μουσική της μπάντας, μου αρέσει αυτό...

Chronos ένα κομμάτι που δεν θα έλεγα πως μου φαίνεται απαραίτητα κατανοητό στην δική μου συνείδηση, ίσως γιατί μου φάνηκε κάπως φτωχό.....Δεν θα ήθελα να πώ περισσότερο γιατί ίσως οι απόψεις να διίστανται,  επομένως προσωπικά θα πώ ότι ένιωσα ουδέτερα παρόλο το σόλο στο φινάλε , το οποίο ήταν εξαιρετικό...

The Colour Of Leaving , Το κομμάτι όπου τελειώνει με τον Winston να αναλαμβάνει καθαρά φωνητικά σε πολύ ωραίο επίπεδο και με έναν μονόλογο ο οποίος δείχνει τον προβληματισμό του πρός τον κόσμο και την απόγνωση που αισθάνεται για όλο αυτό το χάος στον κόσμο.

“So We Live Like We Have Lost, And We Love Like We Are Broken and as the colour leaves the sky, we’re left in reverence of the frailty of it all”

 

Συνολικά ο δίσκος είναι αρκετά ξεσηκωτικός,κεφάτος και σε τραβάει να το ακούσεις. Θεωρώ για μένα πως είναι ένα σκαλί πιο πάνω απο την προηγούμενη κυκλοφορία τους, κρατάνε τον χαρακτήρα απο το “Horizons”, την μελωδία του “Atlas” και γενικότερα σέβονται πάρα πολύ τις παλιές τους ρίζες οι οποίες είναι επηρεασμένες απο όλους τους κλάδους της Metal μουσικής.

Τα τελευταία χρόνια παρατήρησα ότι έχουν ανέβει πάρα πολύ ψηλά στην εκτίμηση του ελληνικού κοινού και αυτό νομίζω πως αποδεικνύεται και απο τις Sold out συναυλίες που έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια οι Κοράδες απο την Ωκεανία. Ένα μεγάλο μπράβο γιατί πάνω απο όλα σέβονται τον εαυτό τους, μπορεί να μην είναι ένας δίσκος με μέλλον, μπορεί να μην είναι δίσκος που δεν ξεχνιέται εύκολα, αλλά είναι μία πολύ τίμια & πειραματική δουλειά η οποία εμένα προσωπικά μου άρεσε πολύ, το παράπονο που έχω είναι ότι σε αρκετά σημεία υπάρχει επανάληψη μοτίβου αλλά αυτά είναι πιστεύω λεπτομέρειες απο κεί και πέρα....Η άποψη για τον δίσκο ανήκει σε εσάς

Τέλος, θα πώ ότι πάντα ελπίζω να δώ τους πολύ δυνατούς Parkway Drive, live, επί σκηνής εύχομαι να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία!


Για το MusicFestival.gr,

Φαν Βαλ Νουέβο

75%
MUSIC FESTIVAL
10
20
30
40
50
60
70
80
90
100
ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη Θεόδωρος Δημητρίου, Λευκή Συμφωνία

MusicFestival: Γεια σας και καλώς ήρθατε στο MusicFestival……Εύχομαι όλοι να είστε καλά......35 χρόνια ζωής κλείνετε τον Φλεβάρη.....Τι θα σας έχει μείνει από εκείνα τα πρώτα χρόνια; H δίψα για π...

George Constantine Kratsas - Overture Omega

“Ο πόλεμος είναι για τους πλούσιους και για τους φτωχούς η μάχη.” Η μάχη των θεών είναι ένα ζήτημα που προβληματίζει αρκετούς μουσικούς , το θέμα είναι όμως κατά πόσο αντιλαμβανόμαστε  ότι ακόμα...

Out Now Radar, INK - Disarm

Oι ΙΝΚ μας παρουσιάζουν το νέο τους video από τον δίσκο τους Whispers of Calliope, είναι η πρώτη συνεργασία του συγκροτήματος με σκηνοθέτη τον Κώστα Ορδουμποζάνη. Το Whispers of Calliope κυκλοφορεί...

Soilwork – Verkligheten Review

“Η Τέχνη δεν είναι ο καθρέπτης που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, αλλά η σφύρα που τη διαμορφώνει”   2η μέρα του Γενάρη και στην επιφάνεια βλέπω μία μπάντα που με γύρισε πολλά χρόνια πίσω ...

John Garcia and the Band of Gold -s/t

O νέος δίσκος της μεγάλης μορφής που ονομάζεται Johnny Garcia είναι και ο πρώτος που ακούω για αυτή τη χρονιά. Τον έχω στο repeat όλη την ημέρα και θα σας πω γρήγορα πως δεν είναι η στιγμή της καριέρα...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα