Parkway Drive - Reverence

Parkway Drive - Reverence

Band: Parkway Drive

Title: Reverence

Released: 4 May 2018

Type: Full Length

Label: Epitaph Records

Length: 42:45

 

“Churchgoers  Should Pay Reverence To God And His Laws..”

 

Οι Parkway Drive απο την Αυστραλία μετά το κατά την γνώμη μου μέτριο “IRE”,πάρα πολλές περιοδείες και συμμετοχές σε πολλά Festival ως Headliners επέστρεψαν αποφασισμένοι για να κυκλοφορήσουν τον νέο και συνολικά έκτο ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο “Reverence”, μία πολλά υποσχόμενη κυκλοφορία και με παραγωγό τον Γιώργο Χατζηχρήστου.

 

Ευλάβεια πρός τα ιερά, κάτι όπου ξεκινάει μελωδικά μέσο ενός μονόλογου του Winston McCall στο κομμάτι Wishing Bells, εντάξει νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά για την εναλλαγή απο το πιο μελωδικό στο πιο Extreme ρυθμό και το πόσο επιθετικό γίνεται το Drum Set απο τον Ben Gordon ο οποίος είναι απλά πολυβόλο.

 

Απλό παίξιμο, ωραίες μελωδίες στις κιθάρες των Jeff Ling & Luke Klipatrick και επιβλητική χροιά του McCall στα Breakdown του ο οποίος αποδεικνύει την αξία του και ως στιχουργός μα και ως μουσικός και ακόμα είναι μόνο η αρχή. Μουσική που σου δίνει τάσεις για να ανέβει η διάθεση σου και για άπειρο πίτ με τον τοίχο στο σπίτι σου.

 

Την συνέχεια είναι να δώσει το Prey, θα πώ την αμαρτία μου ότι προσωπικά δεν έχω συνηθίσει να δίνω βάση σε κομμάτι που αποτελούν εμπορικό χαρακτήρα παρόλα αυτά το συγκεκριμένο με κέρδισε. Ξεσηκωτικό,κεφάτο και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι σε ένα Party με τον Dj απλά να αποθεώνεται απο κάτω, κοινώς κάτι σαν τον ξεσηκωμό που δημιουργεί ο προαναφερθέντας Frontman επί σκηνής σε κάθε Show.

PREY WE ARE ALL, PREY FOR THE SORROW…

 

Την συνέχεια με σταθερό ρυθμό δίνει το Absolute Power, δυναμική απλά απίστευτη , βέβαια θα έλεγα ότι το μόνο που με χαλάει είναι ότι σε κάποια σημεία μου δίνεται η αίσθηση ότι ο Winston ψηλοραπάρει αλλά τέλος πάντων, το υπόλοιπο πιστεύω είναι κάτι που με κάνει να το παραβλέψω αυτό το πράγμα. Ωραία ατμόσφαιρα με αποφασιστικότητα που έχουν, απλά RESPECT.

Cemetery Bloom, ατμοσφαιρική εισαγωγή, πειραματική θα έλεγα εγώ και με την προσθήκη του τσέλου να δίνει μία άλλη αύρα στην μουσική τους σε συνδυασμό με την κιθάρα και τα σκοτεινά ντράμς που ακούγονται..Ιδιαίτερο, καταπληκτικό,έξυπνο,ΥΠΕΡΟΧΟ! ALL HAIL MY!

Η συνέχεια με το The Void , το οποίο μου θυμίζει τους Arch Enemy σε πιο Metalcore έκδοση μουσικά, το συγκεκριμένο θα πώ πως μου έδωσε μία αίσθηση μεταξύ ξενέρας και ενθουσιασμού....Σου αφήνουν μία γεύση απο τους Dokken και πιο συγκεκριμένα το Breaking The Chains δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο η όχι, αλλά έγινε....Κοινώς η εγχείριση πέτυχε αλλά ο ασθενής δυστυχώς απεβίωσε κρίμα γιατί έχει ωραίες ιδέες το συγκεκριμένο κομμάτι με ένα εξαιρετικό σόλο κιθάρας.

I Hope You Rot το κομμάτι που θα έλεγα ότι με γύρισε πίσω στο εμβληματικό “Deep Blueτου 2010, ωραίος ρυθμός, ωραία διάθεση και γενικότερα ότι πρέπει για τον κάθε οπαδό του Core ήχου το μόνο που με ενοχλεί είναι πως στο Motivo επικρατεί μία επανάληψη.

Shadow Boxing ένα κομμάτι όπου μου δίνει την αίσθηση των Metallica στο “Garage Inc.” στην εισαγωγή, η συνέχεια μπαίνει δυναμικά και μετά συνεχίζει με πιο συμφωνικό χαρακτήρα όπου συνδυάζει πάρα πολύ καλά την σύνθεση τους με την ενορχήστρωση....Άλλο ένα πειραματικό κομμάτι που παρατήρησα και με επιβλητικό χαρακτήρα έχοντας ένα στίγμα απο το “Atlas”.

In Blood και το Headbanging πάει σύννεφο μουσικά και το Breakdown να δίνει άλλη γεύση στην μουσική της μπάντας, μου αρέσει αυτό...

Chronos ένα κομμάτι που δεν θα έλεγα πως μου φαίνεται απαραίτητα κατανοητό στην δική μου συνείδηση, ίσως γιατί μου φάνηκε κάπως φτωχό.....Δεν θα ήθελα να πώ περισσότερο γιατί ίσως οι απόψεις να διίστανται,  επομένως προσωπικά θα πώ ότι ένιωσα ουδέτερα παρόλο το σόλο στο φινάλε , το οποίο ήταν εξαιρετικό...

The Colour Of Leaving , Το κομμάτι όπου τελειώνει με τον Winston να αναλαμβάνει καθαρά φωνητικά σε πολύ ωραίο επίπεδο και με έναν μονόλογο ο οποίος δείχνει τον προβληματισμό του πρός τον κόσμο και την απόγνωση που αισθάνεται για όλο αυτό το χάος στον κόσμο.

“So We Live Like We Have Lost, And We Love Like We Are Broken and as the colour leaves the sky, we’re left in reverence of the frailty of it all”

 

Συνολικά ο δίσκος είναι αρκετά ξεσηκωτικός,κεφάτος και σε τραβάει να το ακούσεις. Θεωρώ για μένα πως είναι ένα σκαλί πιο πάνω απο την προηγούμενη κυκλοφορία τους, κρατάνε τον χαρακτήρα απο το “Horizons”, την μελωδία του “Atlas” και γενικότερα σέβονται πάρα πολύ τις παλιές τους ρίζες οι οποίες είναι επηρεασμένες απο όλους τους κλάδους της Metal μουσικής.

Τα τελευταία χρόνια παρατήρησα ότι έχουν ανέβει πάρα πολύ ψηλά στην εκτίμηση του ελληνικού κοινού και αυτό νομίζω πως αποδεικνύεται και απο τις Sold out συναυλίες που έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια οι Κοράδες απο την Ωκεανία. Ένα μεγάλο μπράβο γιατί πάνω απο όλα σέβονται τον εαυτό τους, μπορεί να μην είναι ένας δίσκος με μέλλον, μπορεί να μην είναι δίσκος που δεν ξεχνιέται εύκολα, αλλά είναι μία πολύ τίμια & πειραματική δουλειά η οποία εμένα προσωπικά μου άρεσε πολύ, το παράπονο που έχω είναι ότι σε αρκετά σημεία υπάρχει επανάληψη μοτίβου αλλά αυτά είναι πιστεύω λεπτομέρειες απο κεί και πέρα....Η άποψη για τον δίσκο ανήκει σε εσάς

Τέλος, θα πώ ότι πάντα ελπίζω να δώ τους πολύ δυνατούς Parkway Drive, live, επί σκηνής εύχομαι να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία!


Για το MusicFestival.gr,

Φαν Βαλ Νουέβο

75%
MUSIC FESTIVAL
10
20
30
40
50
60
70
80
90
100
ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τους Doomocracy

Λίγο καιρό μετά τις 2 τιμητικές τους live εμφανίσεις οι Κρητικοί Doom Metallers Doomocracy μίλησαν στο MusicFestival και απάντησαν στις ερωτήσεις του Φαν Βαλ Νουέβο ...

Tremonti - A Dying Machine

To ταλέντο του Tremonti ήταν εδώ και πολλά χρόνια αδιαπραγμάτευτο γνωρίζοντας την κορυφή εδώ και 20+ χρόνια και από την εποχή των αδικοχαμένων Creed τους οποίους όμως συχνά πυκνά αναφέρει στις τελευτα...

Λίγο πριν σβήσει η φλόγα..23 χρόνια, από το σκοτεινότερο album των Alice in Chains

Πότε πέρασαν  23 χρόνια....θυμάμαι τον ξάδερφο μου  Δημήτρη να κατεβαίνει Αθήνα και να μου λέει θα σου φέρω εγώ το cd, είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά και μου  έχει  αναφέρει για ένα τρα...

Lenny Kravitz - Raise Vibration

Πάντα μου άρεσε αυτό που πρεσβεύει ο Lenny Kravitz, όλη αυτή η γκλαμουριά σε συνδυασμό με τα ωραία χιτάκια που βγάζει κατά περιόδους και το πακέτο γενικά με ξεκουράζει από μια ζωή που έχει γίνει αγχωτ...

Dave Mathews Band - Come Tomorrow

Ο Dave Mathews είναι ένας πολύ πλατινενιος καλλιτέχνης στην Αμερική, στην Ευρώπη βέβαια πέρα από κάποια παρουσία κατά περιόδους δεν έκανε το αναμενόμενο γκελ στο κοινό για λόγους που εξηγούνται εύκολα...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα