Τι άκουσα το 2017

Τι άκουσα το 2017

Οι δίσκοι που έχω να προτείνω και έκρινα ως καλούς για τη χρονιά που φεύγει είναι αρκετοί

O Marilyn Μanson και η Chelsea Wolfe μέσα από τα σκοτάδια τους επέστρεψαν και πάλι με ωραίες δουλειές όπως έκαναν  ο Morrissey και ο Robert Plant σταθερές αξίες αμφότεροι που τιμούν τις μεγάλες καριέρες τους,  η ψυχεδελική Pop της Lana Del Rey  αποτελεί μια από τις σοβαρές εμπορικές προτάσεις της Αμερικής του σήμερα.

Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν οι The Eden House με τον goth μυστικισμό τους και τις αιθέριες φωνές..υπάρξεις.


Το τραγούδι της χρονιάς είναι το Drunk tο Destruction  του φοβερού Gargoyle από τον θρύλο Mark Lanegan. Οι μεγάλοι εδώ και χρόνια The National και  Queens of the Stone Age με πολύ αξιόλογα albums, η συμπεριφορά βέβαια του Homme με την κλωτσιά στη δημοσιογράφο ήταν από τα μελανά σημεία της καριέρας του και ξενέρωσε πολύ κόσμο...

 

Αυτό που ξενέρωσε ακόμη περισσότερο ήταν ένας ακόμη μέτριος δίσκος από τους Paradise Lost που δείχνουν πλέον πολύ χαμένοι στη μετάφραση, οι Anathema κινήθηκαν με το Optimist σε πτωτική πορεία. Στις Αμερικανιές οι Αrt of Anarchy με τον Scott Stapp μου άρεσαν αλλά θέλουν δουλειά ακόμη, το comeback των Life of Agony δεν ξετρέλανε πολλούς, οι Foo Fighters συνεχίζουν δυναμικά και ορεξάτα ενώ πολύ ωραίοι οι Projected αλλά και το Incubus 8 που άκουσα αρκετά. 


Το Depeche Mode δε το λες άσχημο και ακούγεται ευχάριστα ενώ η νέα δουλειά των U2 θέλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια...


Οι Afghan Whigs παίζουν ακόμη με πολύ πάθος αλλά ο δίσκος επισκιάστηκε από το θάνατο του κιθαρίστα τους David Rosser..

Aπό τη Βρετανία αλλά με αμερικάνικο ήχο οι Order of Voices έχουν ποιότητα, ο Paul Draper που ήταν η κινητήρια δύναμη των Mansun κυκλοφόρησε ένα πολύ όμορφο album και οι πολύ αγαπημένοι Stereophonics δε με ενθουσίασαν αυτή τη φορά..Οι Starsailor επέστρεψαν επίσης αλλά δεν πρόλαβα να βγάλω συμπέρασμα, έχουν όμως μερικά καλά τραγούδια και πάλι..

 

 

To 2017 σημαδεύτηκε από το χαμό του λατρεμένου Chris Cornell που βύθισε όλους εμάς τους οπαδούς του ποιητή από το Seattle σε μεγάλη θλίψη, οι θεωρίες δίνουν και παίρνουν για το αν είναι αυτόχειρας ή αν  τελικά δολοφονήθηκε πριν βγάλει μια λίστα με παιδόφιλους στη φόρα...

Για όσους παρακολούθησαν την ιστορία οι σκιές είναι πάρα πολλές αλλά σημασία έχει πως ένας από τους τελευταίους μεγάλους χάθηκε για πάντα...χωρίς να χαθεί η απίστευτη μουσική που άφησε πίσω του..Legends Never Die

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Α Perfect Circle - Eat The Elephant

Eίναι 4.30 το πρωί, μόλις ξύπνησα και δεν μπορώ να συνεχίσω τον ύπνο μου, στο repeat παίζει ο νέος δίσκος των A Perfect Circle, αγαπημένη μπάντα, πολυετής απουσία, λατρεμένος Maynard, τεράστιο project...

an interview with Tim Branom and his story with Alice in Chains, Layne Staley and Days of the New

Hello Tim, welcome to Music Festival.gr. Thanks for having me. Give us a brief Bio. Google seems to overly simplify me. I’m a guy from Seattle who left for Los Angeles right when the Grunge scene ...

Flashback, The Cult - Sonic Temple

Tον Απρίλη του 1989 ήμουν πολύ μικρός για να θυμάμαι που βρισκόμουν, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού οι Cult έχοντας γνωρίσει ήδη την επιτυχία του Electric που τους έβαλε για τα καλά στην αμερικάνικη ...

Συνέντευξη με τους Bacchanalia

Το ιδρυτικό μέλος και ντράμερ των Bacchanalia, Σάββας Kαρπουζής μίλησε στο MusicFestival και τον Φάν Βάν Νουέβα για την επερχόμενη και συνολικά 2η ολοκληρωμένη τους δουλειά και για την επικείμενη live...

30 Seconds To Mars - America, αγνώριστοι...

Δυστυχώς οι 30 Seconds To Mars δεν έχουν καμιά σχέση με την εναλλακτική μπάντα των πρώτων δύο δίσκων, εν έτη 2018 η μεταμόρφωση έχει ολοκληρωθεί και ο νέος τους δίσκος δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα