Συνέντευξη με τους Dendrites

Συνέντευξη με τους Dendrites

Δώσε μας ένα μικρό βιογραφικό του συγκροτήματος και ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας; Πως πηγαίνει ο δίσκος σας.. 

 Κατ' αρχάς να συστηθώ, είμαι ο Γιάννης, δημιουργικό μέλος των Dendrites. Δεν είμαι στο stage με την υπόλοιπη μπάντα, λόγω διαμονής μου στο εξωτερικό, αλλά συμμετέχω με διάφορους τρόπους στο δημιουργικό κομμάτι, κυρίως με στίχους. Το 2013, πριν φύγω, κάναμε με τον Θανάση μια απόπειρα να γράψουμε ένα κομμάτι μαζί (μιας και είχαμε συνυπάρξει για χρόνια στους Rafferty Rules). Κάπως έτσι βγήκε μια πρώιμη εκδοχή του Devilshead που ακούγεται σήμερα στον δίσκο. Τότε οι Dendrites ακόμη δεν υπήρχαν, αλλά η ιδέα του Θανάση να φτιάξει ένα δίσκο με μια δικιά του μπάντα υπήρχε απ' τον καιρό του Peace of Mind, το παλιότερο τραγούδι του άλμπουμ που γράφτηκε σαν ντέμο ίσως και μια δεκαετία πρίν. Ως Dendrites η μπάντα υπάρχει απ' το 2014 και με κάποιες αλλαγές στην σύνθεση – με πιο πρόσφατη την αποχώρηση του Γιώργου από την κιθάρα λόγω σπουδών στο εξωτερικό – η μπάντα συνεχίζει ως power trio με τον Θανάση (φωνή, κιθάρα), Αλέκο (μπάσο, ex-Die Without), και Δημήτρη (τύμπανα, Volos Jazz Orchestra). Ο πρώτος δίσκος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2016 και για την ώρα πάει πάρα πολύ καλά. Είμαστε χαρούμενοι που ο κόσμος έρχεται στα live και μας μιλάει για το άλμπουμ, έχουμε ήδη κάνει πολύ περισσότερες συνεντεύξεις από ότι ελπίζαμε όταν ξεκινήσαμε, και όλες οι δισκοκριτικές για την ώρα είναι πολύ ενθαρρυντικές και ευχαριστούμε γι' αυτό. Κυρίως όμως χαιρόμαστε που γνωρίζουμε καινούριες μπάντες με τις οποίες μοιραζόμαστε το stage, αν και όλα αυτά εγώ τα βιώνω εξ' αποστάσεως (χαχα!). Στα άμεσα σχέδια της μπάντας είναι οι συμμετοχές σε όσο το δυνατόν περισσότερα καλοκαιρινά φεστιβάλ, ώστε να φέρουμε σε ακόμη πιο άμεση επαφή τον κόσμο με την μουσική μας και για την ώρα έχουμε κλείσει να εμφανιστούμε στο BottomFest 2017 (με Potergeist, Void Droid, K2), στο New Long Fest 2017 (με μπάντες όπως Mahakala, Allochiria, Void Droid) και στο Los Almiros Fest 2017 (με Brant Bjork, 1000Mods, Kadavar, Planet of Zeus, Naxatras). Επίσης, στις 30 Απριλίου, ανοίγουμε στον Βόλο για τους τεράστιους Μέμφις και Planet of Zeus! 

Ποιά ήταν τα πρώτα σου ακούσματα..

 Οι πρώτες αποκλειστικά δικές μου κασέτες που έγραψα συνειδητά με σκοπό να ακούσω μουσική της επιλογής μου ήταν το εκπληκτικό “Trash” του Alice Cooper, το ομώνυμο των Skid Row, και ένας δίσκος των Demon. Αν με ρωτάς γιατί αυτά, έτυχε. Κι αυτά το 1989, γιατί μετά το 1991 έσκασε το Nevermind και το grunge με πήρε και με σήκωσε. Από τότε μέχρι σήμερα κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι (του βινυλίου) και τα ακούσματα διευρύνθηκαν αλλά τα albums των Soundgarden, Alice in Chains, Melvins, είναι για μένα σημεία αναφοράς που με συνδέουν με την εφηβεία μου. Όμως καμία ταμπέλα δεν μ' εμπόδισε κι ούτε θα μ' εμποδίσει ποτέ απ' το να γουστάρω μια μπάντα αν μου αρέσει η μουσική της. Ακούω κι απολαμβάνω εξίσου ένα καλό δίσκο, ανεξάρτητα από το αν είναι thrash, death, punk, classic rock, post-rock, sludge, doom, blues, και νομίζω ότι η ουσία της μουσικής είναι να γουστάρεις τον ρυθμό και να απολαμβάνεις την μελωδία στον ήχο. Νομίζω πως την ίδια απάντηση πάνω κάτω θα έπαιρνε κανείς αν ρωτούσε και τα υπόλοιπα μέλη των Dendrites. Σίγουρα προτιμήσεις υπάρχουν και κολλήματα τρώμε, αλλά η μουσική είναι μία. 

 Αμερική ή Αγγλία...

 Αμερική θα διάλεγα γιατί είναι μεγαλύτερη ως αγορά και νομίζω πως πάντα θα υπάρχει χώρος για νέα συγκροτήματα, ειδικά στο underground. Αγγλία θα διάλεγα γιατί θεωρώ ότι το σκληρό ρόκ εκεί έχει βαθύτερες ρίζες, και υπάρχει κι αυτή η αντίληψη ότι αν καταφέρεις να κάνεις κάτι στην Αγγλία, τότε είναι κάπως πιο εύκολο το πέρασμα στην αγορά της Αμερικής. Οπότε αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα πρώτα Αγγλία με απώτερο στόχο την Αμερική. Αν είχα όμως τρίτη επιλογή, θα έλεγα Ευρώπη, με αφετηρία την Ελλάδα. Νομίζω πως η εγχώρια σκηνή είναι πολύ δυνατή και δυναμώνει συνεχώς και δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην απευθυνθεί κανείς πρώτα με συνέπεια και θάρρος στο ελληνικό κοινό. Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να ελπίζει μια μπάντα ότι η ελληνική αγορά θα τις επιτρέψει να βιοποριστεί από την δουλειά της, αλλά για να βγεί κανείς στις έξω αγορές – έστω και στην Ευρώπη – πιστεύω πως πρέπει πραγματικά να επενδύσει στην μπάντα κι εμείς τουλάχιστον για την ώρα αυτή την δυνατότητα δεν την έχουμε. Σίγουρα θα ήταν ονειρικό το σενάριο να είχαμε πρόσβαση σε συναυλίες είτε στην Αμερική, είτε στην Ευρώπη. Ρεαλιστικά μιλώντας όμως, εμείς προσπαθούμε να κάνουμε όσο πιο σωστές κινήσεις μπορούμε στην χώρα που δραστηριοποιείται η μπάντα, ξέρουμε πως υπάρχει ακόμη πολύς κόσμος στην Ελλάδα που δεν έχει έρθει σε επαφή με την μουσική μας, και φροντίζουμε να βαδίζουμε με ένα πλάνο ώστε να το αλλάξουμε αυτό. 

Πως βλέπεις τις προσπάθειες των Ελληνικών συγκροτημάτων, υπάρχει μέλλον στη σκηνή;

 Η σκηνή είναι οι μπάντες κι ο κόσμος. Όλα τα υπόλοιπα χρειάζονται, σίγουρα είναι και απαραίτητα, αλλά έρχονται δεύτερα. Όσο οι μπάντες φορτώνουνε τα οργανάκια τους στο πορτ μπαγκάζ κι ο κόσμος τις στηρίζει εκεί που εμφανίζονται – μικρά και μεγάλα – θα υπάρχει σκηνή. Σε όλους μας αρέσει η δισκογραφία, οι εταιρίες, οι συνεντεύξεις, οι φωτογραφήσεις, αλλά αν η μπάντα δεν προβάρει συστηματικά και δεν βγαίνει στον δρόμο, κι όταν το κάνει δεν υπάρχει στήριξη – είτε λόγω οικονομικής κρίσης, είτε λόγω προτιμήσεων – τότε είναι πολύ δύσκολο να μιλάμε για σκηνή. Όλα ξεκινάνε και καταλήγουν από τις μπάντες κι από τον κόσμο. Εγώ πιστεύω ότι η ελληνική σκηνή πάντα είχε, έχει, και θα έχει και στο μέλλον να δώσει τρομερές δουλειές. Στο χέρι ολωνών μας είναι να φτιάξουμε και να στηρίξουμε μια σκηνή όπως την ονειρευόμαστε όταν την συγκρίνουμε με αυτές του εξωτερικού. Απλώς θέλει λίγο περισσότερη αλληλεγγύη, συνεργασία, καλή διάθεση, ειλικρίνεια και ομαδικό πνεύμα μεταξύ των μπαντών, ανεξάρτητα από το είδος της μουσικής που παίζουν, ή που τους αρέσει να ακούνε. Όταν μιλάμε για σκηνή και για μέλλον, πρέπει πρώτα να το χωνέψουμε όλοι – κόσμος και μπάντες – ότι η σκηνή είναι μια, όπως μια είναι και η μουσική. Όλοι οι άλλοι – μαγαζάτορες, περιοδικά, εταιρίες – εγώ πιστεύω πείθονται και προσαρμόζονται, αν υπάρχει μια ορατή δυναμική που να προέρχεται από την βάση της μουσικής, που είναι ο κόσμος και οι μπάντες. Φυσικά υπάρχει μέλλον. Όλοι όσοι παίζουμε κι ακούμε μουσική, αυτό χτίζουμε.  

Ποιες είναι οι καλύτερες δουλειές που άκουσες τα τελευταία χρόνια και ποιά τα συγκροτήματα από τα οποία δεν ξεκολλάς με τίποτα;

Είμαι λίγο κολλημένος με τα 90s, αν και όπως είπα παραπάνω, αυτό δεν με εμποδίζει απ' το να ακούω συνεχώς όσο πιο πολλές καινούριες δουλειές μπορώ. Σε ότι αφορά στις καλύτερες δουλειές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, θα αναφερθώ αποκλειστικά σε ελληνικά σχήματα. Θεωρώ πως το “Harmonic Confusion” των Tardive Dyskinesia (Αθήνα) είναι στο σύνολό της καταπληκτική δουλειά. Φοβερός δίσκος είναι το “Subtopia” των Fields of Locust (Πάτρα/Αθήνα), των οποίων την καινούρια δουλειά περιμένω πως και πως. Επίσης – ντροπή μου – ανακάλυψα πολύ πρόσφατα τους Minerva Superduty (Καλαμάτα) με το “Gorod Zero” που με έχει αφήσει άφωνο. Δισκάρα είναι και το ομώνυμο των Out of the Earth (Λαμία), το “Neolithic” των Stereo Animal (Θεσσαλονίκη) το “Behind the Shadow” των Hidden in the Basement (Λάρισα), ότι έχω ακούσει μέχρι τώρα από τα κομμάτια που έχουνε ανεβάσει οι Μέμφις (Θεσσαλονίκη) από το νέο τους album, το “Whisperer of the Abysmal Wisdom” των Vermingod (Πάτρα), η δισκάρα “Riza” των VIC (Γιάννενα), το ομώνυμο των Lizardia (Βόλος) του αδικοχαμένου μας φίλου του Δημήτρη, το “Swampires” των Potergeist (Αθήνα), το “Amuse Ourselves to Death” των Atrocity Pioneer, το “Welcome to the Liquor Store” των Sober on Tuxedos (Αθήνα), το “Alarm” των Deaf Radio, το “Dead Hippies Revolution” των Universal Hippies, το “Throes” των Allochiria, κι ένα σωρό άλλες δισκάρες από ελληνικές μπάντες. Γενικώς, νομίζω πως όποιος ασχολείται με την ελληνική σκηνή ειδικά τα τελευταία χρόνια 10-15 χρόνια, θα έχει διαπιστώσει πως βγαίνουνε τρομερές δουλειές που κοιτάζουνε στα μάτια άνετα τις δουλειές από γκρούπ του εξωτερικού που τα θεωρούμε – και είναι – μπαντάρες. 

Ποια είναι η ψυχοθεραπεία σου..

Χρόνια τώρα, η μουσική. Και συγκεκριμένα η ενεργή ενασχόληση με μπάντες. Τα τελευταία δύο χρόνια ειδικά που είμαι διδακτορικός φοιτητής και η πίεση είναι τεράστια, οι Dendrites είναι ο λόγος που δεν τα τρώω στα φάρμακα... Χαχα! 

Ελλάδα της κρίσης, υπάρχει μέλλον στην τέχνη ή κινδυνεύει με αφανισμό λόγο οικονομικής κατάρρευσης;

Δεν πιστεύω ότι η τέχνη είναι συνάρτηση οικονομικών παραγόντων. Όσοι κάνουνε τέχνη, πιστεύω ότι το κάνουν επειδή δεν μπορούν να κάνουνε αλλιώς. Σίγουρα το οικονομικό είναι τροχοπέδη, μπορεί να σε κάνει να αφήσεις τα όνειρα σου, αλλά αν κάτι το θές πραγματικά, πάντα βρίσκεις τρόπο κάπως να το κάνεις. Μπορεί όχι στο βαθμό που θα ήθελες, που θα μπορούσες, που θα σου άξιζε, που θα ονειρευόσουν, αλλά σίγουρα αν έχεις το μικρόβιο πάντα κάπως βρίσκεις τρόπο να κάνεις τέχνη. Για μένα, είναι απλά τα πράγματα. Η τέχνη είναι καημός, η μουσική είναι καημός. Αν δεν σε τρώει, δεν φταίνε τα λεφτά. Απλώς, σε χώρες με οικονομικά προβλήματα όπως η Ελλάδα του σήμερα είναι ακόμη πιο εύκολο να τυποποιηθεί η τέχνη, ώστε να σερβίρεται ευκολότερα και φτηνότερα, επειδή σε τρώει η καθημερινότητα. Αλλά δεν πειράζει. Γι' αυτό υπάρχουνε τα όνειρα. Δουλεύεις, τα κυνηγάς, και τουλάχιστον πέφτεις για ύπνο χωρίς ενοχές, ξέροντας ότι και σήμερα έκανες ότι καλύτερο περνούσε από το χέρι σου. Υπό αυτή την έννοια, το να προσπαθείς να κάνεις τέχνη στην Ελλάδα του σήμερα, είναι ίσως από μόνο του μια τέχνη. 

Αγαπημένα ελληνικά συγκροτήματα. 

Λοιπον, έχουμε και λέμε: Less than Human, Psycho Choke, Hidden in the Basement, Potergeist, Tardive Dyskinesia, Minerva Superduty, Into the Gore, Universe 217, Amniac, Vermingod, Karma Violens, Lucifer's Child, Descending, Bazooka, Πίσσα και Πούπουλα, Honeydive, Μέμφις, Πίσσα και Πούπουλα, Ziggy Was, Adolf Plays the Jazz, VIC κι ένα σωρό άλλες μπαντάρες που υπήρχαν και υπάρχουν στην ελληνική σκηνή. 

Παιδικοί ήρωες.. 

Σίγουρα οι Jedi από τα Star Wars, ο Σερίφης του Διαστήματος, Voltron, Thundercats, οι ήρωες της Φρουτοπίας, ο Ισοβίτης του Αρκά, και με κίνδυνο να γίνω βλάσφημος, Kurt Cobain, Layne Staley, Chris Cornell, και τέλος, All Hail King Buzzo, the One True Osborne!

Μοιράσου μαζί μας τις 5 στιγμές με τις μπάντες που έχεις παίξει οι οποίες σε κάναν να νοιώσεις περήφανος.

Σε αυτή την ερώτηση θα έπρεπε να απαντήσω αναγκαστικά αναφερόμενος σε παλιότερες μπάντες που συμμετείχα, καθώς όπως είπα και στην αρχή με τους Dendrites δεν είμαι πάνω στο stage. Επειδή όμως μιλάμε για τους Dendrites, θεωρώ ότι η κορυφαία στιγμή για την ώρα – όπως τουλάχιστον το βίωσα μέσω live streaming – ήταν το live με Tardive Dyskinesia και Potergeist στον Βόλο γιατί ήταν το πρώτο μεγάλο μας live, το ξεκινήσαμε και το τρέξαμε σε προσωπικό επίπεδο εγώ από Αγγλία, οι Dendrites στον Βόλο, και με την βοήθεια και των παιδιών του Lab Art. Ήταν το πρώτο live που προσωπικά αισθάνθηκα ότι έχω ξανά μια πολύ δυνατή μπάντα για την οποία να αισθάνομαι περήφανος, κι ενώ το σώμα μου ήταν μακριά, αισθανόμουν ότι όλη μου η ψυχή ήταν πάνω στην σκηνή μαζί με την υπόλοιπη μπάντα. Τρομερό συναίσθημα. Αλλά για να είμαι ειλικρινής το συνήθισα λίγο, γιατί από εκείνη την μέρα και μετά, σε κάθε live αισθάνομαι ακριβώς το ίδιο. 

Δόξα ή χρήμα.. 

Νομίζω δόξα, αλλά δεν θα με χαλούσαν καθόλου και τα λεφτά. Σίγουρα χρειάζονται τα γ@μημένα για να κάνεις αυτά που ονειρεύσαι. Τώρα αν μπορούσα να το συνδυάσω, δεν θα πρωτοτυπήσω. Και τα δύο καλύπτουν κενά... Χαχα! 

 Βινύλιο ή cd.. 

Απλά και μονολεκτικά, βινύλιο. Καμία σχέση, καμία σύγκριση, σε κανένα επίπεδο.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

Συνέντευξη με τον Patro

Είναι πολύ δύσκολο να στηριχθεί το Rock στις μέρες μας, ειδικά σε μία επαρχία κάπως έτσι το MusicFestival.gr μίλησε μαζί με τον Patro και μέσα από έναν πολύ ενδιαφέρον διάλογο συζητήσαμε για το πρώτο ...

an interview with Rusty Shipp

Welcome to Music Festival.gr. Give us a brief Bio. We are a Nautical Rock’n’Roll band from Nashville, TN. We are most commonly characterized by our dark, underwater sound, haunting vocals, and unconv...

Rare Flowers Δικτυοφώνου, Pride and Glory

Οι Pride and Glory είναι η πρώτη προσπάθεια του μεγάλου Zack Wylde να δημιουργήσει κάτι ολότελα δικό του και να πιάσει εκτός από την κιθάρα και το μικρόφωνο δοκιμάζοντας ως μπροστάρης.

Flashback, Cold

έπαιρναν τα καλύτερα στοιχεία της grunge σκηνής, τα φιλτράρανε σε μια τρομερή παραγωγή του Ross Robinson που έκανε παπάδες εκείνα τα χρόνια και το κερασάκι στην τούρτα ήταν οι goth μελωδίες με μια μοναδική ανησυχία κατά την διάρκεια των συνθέσεων.

Cinema, From Hell

Αφιέρωμα στην ταινία(From Hell) – ιστορία του Jack The Ripper από τον Φάν Βάν Νουέβα     Ο Jack The Ripper το 1888 είχε πεί το εξής: “One day men will look back and say i gave birth...
ΣΧΟΛΙΑ:



Διαβάστηκαν περισσότερο αυτόν τον μήνα