Συνέντευξη με τον Νίκο Αργυρόπουλο, Tardive Dyskinesia

Συνέντευξη με τον Νίκο Αργυρόπουλο, Tardive Dyskinesia

Καλώς ορίσατε στο Music Festival. Δώσε μας ένα μικρό βιογραφικό του συγκροτήματος και ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας;

Οι ρίζες της μπάντας βρίσκονται πίσω στο 1996 και τους Override. Τα μέλη μετά από αλλαγές σταθεροποιούνται στους Μάνθο-Πέτρο-Κορνήλιο-Σταύρο και  τo 2003 μετονομάζονται σε TardiveDyskinesia. Η δισκογραφία ξεκινάει το 2006 με την κυκλοφορία “Distorting Point of View” από την Venerate Industries και ακολουθούν το “The Sea of See Through Skins” το 2009 από την Coroner Records, το “Static Apathy in Fast Forward” το 2012 από την Cath The Soap Productions, με νέα μέλη εμένα στα drums και τον Στέφανο στην κιθάρα και το τελευταίο μας “Harmonic Confusion” που κυκλοφόρησε πέρυσι από την Playfalse Records. Σε όλα τα ενδιάμεσα η μπάντα διατηρείται ενεργή με ζωντανές εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό με χαρακτηριστικότερες την περιοδεία με τους Pro-Pain, την συμμετοχή στα μεγάλα prog-festival της ευρώπης Euroblast, Techfest, τα εγχώρια festival Rockwave, Heavy By the Sea, Schoolwave, New Long Festival και δεκάδες άλλες διοργανώσεις και live.

Τα σχέδια μας είναι να κάνουμε όσα περισσότερα live σε ελλάδα και εξωτερικό, και να αρχίσουμε σιγά σιγά να δουλεύουμε το νέο υλικό το οποίο έχει ήδη αρχίσει να ξεπετιέται απειλητικά θα έλεγα..

  

Ποιά ήταν τα πρώτα σας ακούσματα; Πόσο σας επηρέασαν;

Δεν τίθεται θέμα είμαστε ότι ακούμε. Οι επιρροές δεν κρύβονται ούτε μένουν κρυφές. Πέραν των προσωπικών επιρροών του καθενός η μπάντα βρίσκει τις ρίζες της στους metallica τους panterα ,meshuggah, strapping young lad αλλά και περαιτέρω σε  κλασσικούς όπως sabbath, purple, rush, king crimson είναι ακούσματα τα οποία έχουν ρίξει μέσα μας τους σπόρους της μουσικής μας. Βλέπεις στο δίνω ποιητικά έτσι;;

Αμερική ή Αγγλία;

Τι να σου πώ; Η Αμερική είναι τεράστια χώρα. Είναι 2 φορές η ευρώπη. Η ρίζες της όμως βρίσκονται στην αγγλοσαξωνία αλλά και τα πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικά της συστήματα προέρχονται από τους Άγγλους. Όπως και το ροκ εν γένει, θεωρώ ότι είναι αγγλική υπόθεση. Beatles, RollingStones, Led Zeppelin, DeepPurple, Queen, King Crimson, BlackSabbath, JudasPriest, IronMaiden, Motorhead, Venom, Sex Pistols, Napalm Death. Ήδη η ζυγαριά έχει βαρύνει πολύ. Απ' την άλλη πιστεύω πως η Αμερική είναι αυτή που παίρνει μια κατάσταση και την διογκώνει στο έπακρο κυρίως λόγω του όγκου και της δυναμικής της. Δεν κρίνω απλά διακρίνω. Θέλω να πώ, πως δεν ξέρω αν συμφωνώ με την όλη δισκογραφικο-εταιρο-μπίσνα όπως έχει στηθεί δεκαετίες τώρα, αλλά δεν μπορείς να παραβλέπεις τις τάσεις της Αμερικής. Καλιφόρνια, Νέα Υόρκη, Φλόριδα τι να πρωτοπείς. Μάλλον η απάντησή μου είναι και Αμερική και Αγγλία.

Πως βλέπεις τις προσπάθειες των Ελληνικών συγκροτημάτων, υπάρχει μέλλον στη σκηνή;

Βλέπω και αντιλαμβάνομαι την αγωνία και την προσπάθεια πολλών συγκροτημάτων να αναδειχθούν και να πάρουν χώρο και χρόνο στο εγχώριο αλλά και διεθνές στερέωμα. Αφουγκράζομαι και συμπάσχω. Συνεπικροτώ και αναγνωρίζω.
Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι. Και όπως έχουν πεί και οι πατέρες:
For Those Who about To Rock .... We Salute You!! Το μέλλον της ελληνικής σκηνής δείχνει υγειές και γόνιμο. Στο χέρι μας είναι να το καρποφορήσουμε. Θέλουμε διοργανώσεις. Χρειαζόμαστε εργαλεία. Θέλουμε τίποτα λιγότερο απ' τα πάντα. Με καταλαβαίνεις, έτσι;

Αγαπημένα Ελληνικά συγκροτήματα;

Πολλά! Rotting Christ, Σπυριδούλα, Τρύπες, DeusExMachina, Inveracity, U217 έτσι κάποιες πρώτες σκέψεις..

Ποιες είναι οι καλύτερες δουλείες που άκουσες τα τελευταία χρόνια και ποια τα συγκροτήματα από τα οποία δεν ξεκολλάς με τίποτα;

Δουλειές τα τελευταία χρόνια θα λεγα Gojira, που έχουν αποκτήσει τεράστια δυναμική με τον όγκο τους, και συγκρότημα από το οποίο δεν ξεκολλάω με τίποτα είναι Slayer, Death, Obituary, Sodom. Ειδικά Slaaaaayeeeeeer!!! Mια φορά Slayerάς πάντα Slayerάς, που λένε!! Κάθε φορά που ακούω είναι σαν να ακούω πρώτη φορά. Δεν τα βαριέμαι ποτέ. Ειδικά τα Show No Mercy, Hell Awaits είναι για μένα πλήρης τροφή. Έχω ελπίδες, γιατρέ μου;;

Ποια είναι  η ψυχοθεραπεία σου;

Τα drums! Από μικρός.

Ελλάδα της κρίσης, υπάρχει μέλλον στην τέχνη ή κινδυνεύει με αφανισμό λόγο οικονομικής κατάρρευσης;

Όχι. ίσα-ίσα, που σε περιόδους κρίσεων, εμείς "αι καλλιτέχναι" είναι που εμπνεόμαστε και γράφουμε και καλύτερα μη σου πώ. Αν με ρωτάς τώρα για τα πιο πρακτικά θέματα, όπως διοργανώσεις, αμοιβές, πωλήσεις, φπάδες κλπ, τότε ναί σαν οικονομική δραστηριότητα η τέχνη σίγουρα επηρεάζεται αλλά δεν υφίσταται θέμα αφανισμού. Εστία τέχνης μπορεί να είναι κάθε γωνιά έκφρασης. Ακόμα και τα παιδάκια που ζωγραφίζουν την ώρα των καλλιτεχνικών στο σχολείο, τέχνη μπορείς να το πείς και αυτό. (Υπάρχουν ακόμα καλλιτεχνικά έτσι;;) Και ακόμη περισσότερο, η τέχνη και τα καλλιτεχνικά μυαλά πρέπει να είναι ο αντίποδας των ορθολογιστικών μυαλών που δημιουργούν αυτές τις κρίσεις. Στο δίνω φιλοσοφικά τώρα, βλέπεις; Η φαντασία στην εξουσία. Στην Ελλάδα έχουμε πολλά ερεθίσματα προς βαθύτερη ανάλυση άρα και τέχνη. Δεν πρόκειται να ξεμείνουμε ποτέ. Μας αρέσει να εκφράζουμε τον ψυχισμό μας και δύσκολα καλουπονώμαστε. Δες τον καιρό στην χώρα μας. Και αυτός progressive είναι. Καλλιτέχνης.

Παιδικοί ήρωες... Ανάλυσε το.... Δικοί σας;

Παιδικός ήρωας είναι αυτός που δείχνει στον πιτσιρικά τεράστιος, αμάσητος και αήττητος. Θέλει να του μοιάσει και τον μιμείται πιστά. Δικός μου παιδικός ήρωας ήταν ο Φασούλας (είμαι 1,68) μετά προσαρμόστηκα στον Γκάλη, μετά το ρίξαμε στη μπάλα τον Αναστόπουλο και τον Ταληκριάδη, παραλληλα με την μουσική πρώτος ο Michael Jackson, μετά Slash και Axl από Guns'N Roses, μετά πέσαμε στα σκληρά Max+IgorCavalera Sepultura, Hanneman / Lombardo Slayer, JohnTardy Obituary, GeneHoglan Death και δε συμμαζεύεται...

Μοιράσου μαζί μας κάποιες από τις καλύτερες στιγμές με την μπάντα και ποιες από αυτές σε έκαναν περήφανο...

Μάλλον επί σκηνής. Εκεί συντονίζεσαι, η μπάντα δένει, στέλνει το σήμα της, ο κόσμος το λαμβάνει συντονίζεται με τη σειρά του και έχεις την ολοκλήρωση. Είμαι υπερήφανος για κάθε στιγμή που η μουσική μας βρίσκει δέκτες οι οποίοι συντονίζονται με αυτό που κάνουμε και γουστάρει όπως εμείς. Απλά μαγεία.  

Δόξα ή χρήμα;

Δοξασμένο χρήμα...τσάακ! στην έφερα.

Πως πάει το “Harmonic Confusion”;

Καλά πάει. Έχει ακουστεί και έχει σχολιαστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και λίγο αμερική, με κατά πλειοψηφία καλές κριτικές. Ο κόσμος που μας ακούει δείχνει να το έχει αποδεχτεί σαν μια θετική εξέλιξη στον ήχο των Tardive και αυτό μας χαροποιεί.    

Βινύλιο ή CD;

Το βινύλιο είναι μια σταθερή αξία. Επανέρχεται στο προσκήνιο πιστεύω και αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν σου κρύβω ότι και εγώ έχω αρχίσει ξανά να κατεβαίνω κέντρο σε δισκάδικα. Να κάνω και μία πρόβλεψη αν μου επιτρέπεται, πως οι μπάντες θα κουραστούν να ηχογραφούν ψηφιακά όπως και τα αυτιά μας ως ακροατές έχουμε κουραστεί από την ψηφιακή συμπίεση και τα kilobytes. Χορτάσαμε από όγκο δεδομένων, λησμονήσαμε ποιοτικό ήχο. Και η έννοια κλειδί: Α ν α λ ο γ ι κ ό  Σ ή μ α.  

Η συνεργασία σας με τον Αρτέμη; Μιλήστε μας γι’ αυτό...

Ήταν μια εποικοδομητικότατη συνεργασία, με Αρτέμη, Junior SP και Fleck, οι οποίοι είχαν την αρχική ιδέα της σύνθεσης με τους στίχους, και οι οποίοι μας πρότειναν να συνεισφέρουμε σε επίπεδο ενορχήστρωσης με κιθάρες μπάσο και drums και κάποιες φωνές ο Μάνθος. Το κομμάτι θα κατέληγε σε single παραγωγής του Στέφανου και θα προωθείτο με videoclip παραγωγής FlunetProductions. Γενικά ο Αρτέμης και ο Γιώργος (Junior Sp) έχουν και οι ίδιοι μεγάλη εμπειρία στην δισκογραφία, οπότε οι κινήσεις ήταν χειρουργικές θα έλεγα μιας που όλα κινήθηκαν σε πολύ επαγγελματικό επίπεδο. Ήταν μια πάρα πολύ καλή εμπειρία και ευκαιρία για εμάς να ακουστούμε και σε κοινό πέραν του metal χώρου.  

Τέλος, τι γνωρίζετε για την Αλεξανδρούπολη; Ποιες οι εμπειρίες σας από αυτήν; Την μουσική σκηνή της;

Γνωρίζω την Αλεξανδρούπολη από φοιτητής αλλά και από φαντάρος. Σπούδασα στην Κομοτηνή 5 χρόνια και υπηρέτησα στην Ορεστιάδα και το Διδυμότειχο άλλο 1. Οι υπόλοιποι από εμάς δεν ξέρω, ίσως ο Κορνήλιος λόγω καταγωγής από Κωνσταντινούπολη να έχει περάσει από την πόλη. Εγώ έχω επισκεφτεί την Αλεξανδρούπολη πάνω από 15 φορές σίγουρα. Θυμάμαι το De javu, τις ταβέρνες στην παραλία και το φάρο, τη μεραρχία, την τετράγωνη ρυμοτομία, έχω πάει να δω τις τελικές του εξετάσεις στα drums που ο φίλος μου Γιάννης Ιγνατάκης από Κομοτηνή έδινε, κάποια καταληψο-πανκοlive στα πανεπιστήμια.Μουσικά γνωρίζω τους Crossover από παλαιότερα live, με τους οποίους έχουμε μοιραστεί και την σκηνή σε live της Κομοτηνής την περίοδο που έπαιζα ως φοιτητής στους Sentinel. Και γαμώ τις εποχές!! 

Ένα μήνυμα προς όλους τους αναγνώστες και προς σε όλους αυτούς που θέλουν να παρευρεθούν σε κάποιο τα επερχόμενα live σας..

Την Τετάρτη ξεκινάμε με Blackdrawn και AgnesVein στη Θεσσαλονίκη, και τις επόμενες 3 ημέρες ανεβαίνουμε Θράκη. 1 live σε κάθε πόλη. Ξάνθη-Αλεξανδρούπολη-Κομοτηνή. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα παίξουμε για πρώτη φορά στην μεθόριο και καλούμε τον κόσμο να έρθει να δεί την μπάντα αλλά και τις υπόλοιπες που θα μοιραστούμε την σκηνή και συγκεκριμένα Hellfighters και KinBeneathChorous στην Ξάνθη, Defision και Crossover στην Αλεξανδρούπολη, ComfortInSilence, VirginMarysEyes και Emerald στην Κομοτηνή να ακούσει την μουσική μας να συντονιστεί με τις συχνότητες μας και δεν θα φύγει παραπονεμένος. Όσο για τους ήδη αποφασισμένους, τους απευθύνω ευθύ κάλεσμα. Ισοπεδώστε!!

 Για το Music Festival Αλέξανδρος Πολίτης

ΣΧΕΤΙΚΑ ΆΡΘΡΑ:

LIVE REPORT: PURPLE DINO – COMFORT IN SILENCE – QADESH@Ν. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, ΚΟΜΟΤΗΝΗ (15/12/2017)

Ξεκινάει η περιοδεία των Γειτονικών Ξανθιωτών Purple Dino για την παρουσίαση της 2ης ολοκληρωμένης τους δουλειάς με τίτλο “And Now What?!” με πρώτη στάση την Κομοτηνή, ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο ...

Συνέντευξη με τους Kemerov

MusicFestival: Καλησπέρα σας και καλώς ήρθατε στο Music Festival. Καταρχάς θέλω να σας ρωτήσω, πως ιδρύθηκαν οι Kemerov; Ματθαίος: Οι Kemerov ιδρύθηκαν το 2013 στις Σέρρες. Αρχικά ήμασταν δύο άτ...

H ατέρμονη μελαγχολία του William Corgan

Όλοι οι καλλιτέχνες περνούν από τηv ολοκλήρωση και αυτό που ονομάζουμε απόγειο της δημιουργίας , οι μπάντες φυσικά δεν εξαιρούνται, αυτές που γίνανε πολύ μεγάλες πέρασαν από αυτή τη φάση και κατέθεσαν...

Rockstars, the lost children..

Χθες είδα ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ για τον Kurt Cobain, δεν είναι ο αγαπημένος μου, ούτε θα γίνει ποτέ, πάντα όμως θα αναγνωρίζω την καλλιτεχνική του μεγαλοπρέπεια και το έντιμο της ύπαρξής του, δεν...

U2 - Songs of Experience

Το Songs of Experience έφτασε αυτή την εβδομάδα στο Ν.1 του Billboard κατά κάποιο τρόπο λοιπόν δεν έχει σημασία αν παίρνει μέτριες κριτικές αφού οι πωλήσεις είναι αυτές που κρίνουν πολλές φορές ένα κα...
ΣΧΟΛΙΑ: